ไป๋ตี๋โมโหจนแทบอยากทุบกระจกเฉียนคุนในมือให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ
นางไม่เคยคิดเลยว่าไป๋อิงจะได้สมบัติล้ำค่าเช่นนี้มา
ตอนที่เข้ามาในสถานที่ลับแห่งนี้ นางได้ยินมาว่ามีสมบัติมากมาย แต่แม้จะเดินทางไปหลายแห่งในสถานที่ลับ นางกลับแทบไม่ได้อะไรติดมือมาเลย
นึกไม่ถึงว่ากว่าจะได้พบผลหลิงซีแห่งความโกลาหล กลับถูกไป๋อิงชิงตัดหน้า คว้าสมบัติล้ำค่าหายากนั้นไปเสียแล้ว
“ผลไม้นั่นดูไม่ธรรมดาเลยนะ”
แม้แต่คนที่อยู่ข้างกายไป๋ตี๋ซึ่งไม่รู้จักผลหลิงซีแห่งความโกลาหล ก็ยังมองออกว่าผลไม้นั่นไม่ธรรมดา
ไป๋ตี๋อิจฉาจนแทบกัดฟันกรอด
นางแทบอยากเข้าไปแย่งผลไม้นั่นกลับมาเดี๋ยวนี้ ทว่าไป๋อิงมีฝีมือไม่ธรรมดา อีกทั้งยังมีคนอยู่ข้างกายเป็นกลุ่ม นางไม่มีทางเป็นคู่มือของไป๋อิงได้
“ก็แค่ผลหลิงซีแห่งความโกลาหลไม่ใช่หรือ? ข้าไม่ได้มา ไป๋อิงก็อย่าหวังว่าจะได้ครอบครองอย่างสงบสุข!” ไป๋ตี๋ลอบวางแผนอยู่ในใจ แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตา นางข่มเพลิงโทสะที่พลุ่งพล่านไว้ ก่อนหันไปเร่งคนข้างกายว่า “ไปกันเถอะ!”
ในจังหวะนั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันพลันเกิดขึ้น กระจกเฉียนคุนในมือไป๋ตี๋ซึ่งก่อนหน้านี้ยังอยู่ดี ๆ กลับระเบิดตูมขึ้นโดยไม่มีสัญญาณใด ๆ แตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยนับไม่ถ้วน
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” คนข้างกายถามอย่างตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ส่วนไป๋ตี๋เองก็มีสีหน้างุนงง ทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง นางโยนเศษกระจกทิ้งอย่างแรง แล้วแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง “ช่างมันเถอะ สิ่งที่ควรเห็นเราก็เห็นหมดแล้ว กลับไปก่อนค่อยว่ากัน”
ในเมื่อไป๋อิงได้ของดีเช่นนั้นมา นางจะปล่อยให้อีกฝ่ายมีความสุขได้อย่างไร?
นางจะทำให้ไป๋อิงกลายเป็นเป้าของทุกคน!
หากถูกกองกำลังทั้งหลายรุมโจมตีในสถานที่ลับแห่งนี้ ถึงตอนนั้นมาดูกันว่าไป๋อิงจะรักษาผลหลิงซีแห่งความโกลาหลไว้ได้อย่างไร