ซูอวี่ชะงักงันไปทั้งร่าง ไม่คิดว่าเหยียนชื่อหลิงจะเอ่ยถึงเรื่องระหว่างเขากับไป๋อิงขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“เจ้าไม่ได้...เกลียดไป๋อิงที่สุดหรือ?”
เสียงของซูอวี่สั่นพร่าเล็กน้อย พอเอ่ยถึงศิษย์น้องห้า ความเจ็บปวดทึบตันก็พลันแล่นปราดขึ้นกลางอก
ศิษย์น้องห้าจากไปนานแล้ว อาจารย์พาคนไปตามล่าสังหารนาง แต่กลับไม่คาดคิดว่านางจะสังหารอาจารย์เสียเอง
ความรู้สึกที่ซูอวี่มีต่อไป๋อิงนั้นซับซ้อนยิ่ง เขาอยากย้อนกลับไปในอดีตเหลือเกิน อยากให้ไป๋อิงกลับมาเป็นศิษย์น้องห้าของเขาอีกครั้ง
แต่เขารู้ดีมานานแล้วว่า พวกเขาไม่มีวันย้อนกลับไปได้อีก.......
เด็กหญิงที่เขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังตัวเล็ก และเคยพึ่งพาเขามากที่สุด บัดนี้จากไปแล้ว
จนถึงตอนนี้เขายังจำได้ดีว่า ตอนพบไป๋อิงครั้งสุดท้าย แผ่นหลังยามนางหมุนกายจากไปเด็ดเดี่ยวเพียงใด
นางกล่าวว่า “นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะเรียกท่านว่าศิษย์พี่ ต่อจากนี้จะไม่มีอีกแล้ว......”
ซูอวี่เอ่ยกับเหยียนชื่อหลิงด้วยความอึดอัดใจว่า
“ศิษย์น้องสี่ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบไป๋อิง เอาแต่รังแกนาง แต่เห็นแก่ความเป็นศิษย์สำนักเดียวกัน วางความแค้นที่มีต่อศิษย์น้องห้าลงเถิด......”
อย่างไรเสีย ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองในอดีต......
เหยียนชื่อหลิงส่ายหน้าอย่างร้อนรน มือทั้งสองกำแขนเสื้อของซูอวี่แน่นโดยไม่รู้ตัว “ไม่ใช่ ศิษย์พี่! ข้า...ข้าสูญเสียความทรงจำไปช่วงหนึ่ง ความทรงจำก่อนหร่วนซินโหรวมาที่นี่หายไปหมดแล้ว!” น้ำเสียงของเขาแฝงความลนลานที่ไม่เคยมีมาก่อน “ข้าอยากรู้ว่า ก่อนหน้านั้น...ข้ากับไป๋อิง...มีความสัมพันธ์เช่นไร...”