บทที่ 221 ข้าจะยืนหยัดจนกว่าเจ้าจะทำลายค่ายกลได้!
ไป๋อิงกัดปลายลิ้นจนเลือดซึม ก่อนหยิบธงค่ายกลของตนออกมา
เมื่อครู่ตอนต่อสู้กับคนเหล่านั้น นางก็สังเกตค่ายกลใหญ่ที่กักขังตนอยู่ไปด้วย
สมกับเป็นค่ายกลที่ฉินหัวเจินเหริน อาจารย์ผู้เคยสั่งสอนนาง เป็นผู้วางไว้ เขาสร้างมันขึ้นมาโดยอาศัยจุดอ่อนของนางโดยแท้
เพราะเหตุนี้ เมื่อครู่ไป๋อิงจึงเสียเวลาไปมากมาย
“ศิษย์พี่ ช่วยขวางพวกเขาไว้สักครู่ ข้าจะทำลายค่ายกลนี้”
มู่หรงจิ่นเรียกของวิเศษของตนออกมาอย่างเด็ดขาดทันที ชั่วพริบตา แสงเจิดจ้าสายหนึ่งก็วาบผ่าน โล่ขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างฉับพลัน ราวกับผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า ก่อนตั้งตระหง่านมั่นคงอยู่เบื้องหน้ามู่หรงจิ่นและไป๋อิง
เมื่อเห็นผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งกล้าตั้งท่าขวางพวกตนอย่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คนเหล่านั้นที่รายล้อมเข้ามาก็พากันหัวเราะลั่นอย่างได้ใจ ราวกับได้เห็นเรื่องตลกที่สุดในโลก
“ดูสิ ขั้นทารกแรกกำเนิดคนหนึ่ง กับผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองที่ไม่รู้จักรักชีวิตอีกคน กลับคิดจะหนีออกจากค่ายกลใหญ่ที่พวกเราตั้งใจวางไว้อย่างดี นี่มันเรื่องเหลวไหลที่สุดในใต้หล้า เป็นเรื่องตลกที่น่าขันที่สุดเท่าที่ข้าเคยได้ยินมา!”
ผู้พูดคือยอดฝีมือขั้นแปรเทพผู้หนึ่ง กลิ่นอายของเขาลึกล้ำดุจมหาสมุทรกว้างใหญ่เกินหยั่งถึง เขาสะบัดมือครั้งหนึ่ง ค้อนยักษ์ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่ต้องออกแรง รอบตัวค้อนมีปราณสีดำพลุ่งพล่านโอบล้อม หัวค้อนสลักลวดลายซับซ้อนไว้มากมาย ประหนึ่งทุกเส้นล้วนแฝงพลังทำลายฟ้าดิน