ปีศาจอสูรมากมายถึงเพียงนี้ ทำให้ทุกคนในที่นั้นแทบสิ้นสติ
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้! ข้ายังไม่อยากตายนะ! ขุมทรัพย์ลับแห่งนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ราวกับนรกชัด ๆ!” ผู้บำเพ็ญหนุ่มคนหนึ่งหน้าซีดเผือด น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังสุดขีด
“รู้อย่างนี้ข้าคงไม่มาที่นี่หรอก ข้าอยากกลับไป...” ผู้บำเพ็ญอีกคนทรุดฮวบลงกับพื้น น้ำตาไหลทะลักออกมา มือทั้งสองขยุ้มผมตนเองแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ ราวกับเพิ่งตระหนักได้ในยามนี้ว่าตนก้าวลงสู่หุบเหวที่ไม่มีวันหวนกลับ
“ขออภัย ข้าต้องไปแล้ว ข้าตายที่นี่ไม่ได้...” อีกคนร้องตะโกนจนเสียงแหบพร่า แววตาเปี่ยมด้วยความปรารถนาจะมีชีวิตรอด เขาหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิตโดยไม่สนสิ่งใด ทว่าพวกเขาถูกมังกรฉือหลงนับสิบตัวล้อมไว้หมดแล้ว รอบด้านมีแต่กำแพงแห่งความตายที่มิอาจก้าวข้าม ต่อให้คิดหนี จะหนีไปที่ใดได้อีก?
ผู้ที่หนีไปก่อนเพิ่งก้าวเท้าออกไป ก็ถูกมังกรฉือหลงจับจ้องทันที พวกมันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ส่งเสียงคำรามต่ำทุ้มดุจฟ้าร้องครืน จากนั้นร่างก็วูบไหว พุ่งเข้าใส่ราวสายฟ้า เพียงชั่วพริบตา ผู้บำเพ็ญเคราะห์ร้ายเหล่านั้นก็ถูกกรงเล็บมหึมาของมังกรฉือหลงกดตรึง ก่อนจะถูกกลืนลงไปทั้งตัวอย่างโหดเหี้ยม ไม่มีแม้แต่โอกาสให้ดิ้นรน เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศ