เล็บของโจวอิ่งจิกฝังลึกลงกลางฝ่ามือ หยาดโลหิตสีแดงฉานไหลเลื้อยไปตามร่องลายมือ
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของคนกลุ่มนั้นตรงหน้าขยายใหญ่ขึ้นในดวงตาของนาง ราวกับเข็มเงินอาบยาพิษนับไม่ถ้วนที่ทิ่มแทงหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
โจวอิ่งมองคนกลุ่มนั้นตรงหน้า นางเกลียดจนแทบอยากฆ่าพวกเขาให้หมด!
พวกเขาทำกับบุตรสาวของนางเช่นนี้ได้อย่างไร!
เสียงคำรามต่ำดุจสัตว์ร้ายหลุดออกจากลำคอ เลือดที่ซึมจากซอกเล็บไหลหยดลงมาตามปลายนิ้ว
ภาพเหล่านั้นพันรัดประสาทของนางประหนึ่งอสรพิษ
ในความฝันอันน่าสะพรึงกลัวที่ทั้งลวงตาและสมจริงนี้ นางเคยเดินเคียงข้างไป๋อิงไปตามทางเล็กในป่าไผ่เขียว...มองหยาดเหงื่อที่ไหลจากขมับของบุตรสาวยามฝึกกระบี่ท่ามกลางน้ำค้างยามรุ่งอรุณ...ฟังเสียงกริ๊งกร้างที่ดังขึ้นในยามดึก ขณะนางหลอมของวิเศษให้เหล่าศิษย์พี่...
ทุกครั้งที่ไป๋อิงปิดด่าน โจวอิ่งจะอยู่เคียงข้าง หวังให้นางทะลวงขั้นได้ ทุกครั้งที่ถูกศิษย์ร่วมสำนักกลั่นแกล้ง นางก็อยากพุ่งเข้าไปในสำนักเพื่อทวงความเป็นธรรม แต่ทำได้เพียงกำหมัดแน่นอยู่เงียบ ๆ ในความฝัน
ช่วงเวลาที่นางไม่ได้อยู่เคียงข้างไป๋อิง ก็ได้รับการเติมเต็มในความฝันนี้เช่นกัน
บัดนี้ ความทรงจำอันอ่อนโยนเหล่านั้นกลับกลายเป็นใบมีดคมกริบ กรีดกรายปั่นป่วนอยู่ในอกของนางอย่างบ้าคลั่ง
ชายกระโปรงสีแดงของไป๋อิงชุ่มโชกด้วยโลหิต ร่างของนางล้มลงแทบเท้าฝูงชนราวกับผีเสื้อปีกหัก
ชายผู้เป็นหัวหน้าถือกระบี่แทงเข้าไปในอกของนาง โจวอิ่งรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดพุ่งเข้าไปหา แต่กลับแตะต้องแม้แต่ร่างของบุตรสาวไม่ได้