เหยียนชื่อหลิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงจ้าบาดตาทำให้เขาหรี่ตาลงด้วยความอึดอัด คานห้องที่คุ้นเคย กลิ่นกำยานที่คุ้นเคย—ที่นี่คือที่พักของเขาในสำนักฮวาหยาง
"ศิษย์พี่สี่! ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว!"
เสียงของหร่วนซินโหรวมาจากด้านข้าง เจือความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด นางยืนเท้าเอวอยู่ข้างเตียง น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำตำหนิว่า "เหตุใดจู่ ๆ ท่านถึงหมดสติไปเล่า ทำให้ข้าต้องย้อนกลับมาดูแลท่าน! ท่านบรรพชนโกรธแล้วนะ!"
เหยียนชื่อหลิงยันกายขึ้นด้วยแขน ทว่ากลับพบว่านิ้วมือสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ความฝันเหล่านั้น—ไม่สิ เศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านั้นยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในห้วงความคิด แจ่มชัดจนแทบทำให้เขาหายใจไม่ออก
ภาพนั้นเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาเห็นตนเองสลักชื่อไป๋อิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สองคำนั้นเรียงแน่นเต็มไปหมด......
"สำนักหลิงเซียว......" เสียงของเขาแหบพร่าแทบไม่ได้ศัพท์ "ถูกท่านบรรพชน......กวาดล้างทั้งสำนักแล้วหรือ?"
สีหน้าของหร่วนซินโหรวพลันหม่นคล้ำ "อย่าพูดถึงเลย!" นางสะบัดแขนเสื้ออย่างหงุดหงิด "พวกเต่าหดหัวนั่นหนีเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก! ทั้งสำนักว่างเปล่า ไม่เหลือแม้แต่หนูสักตัว! ท่านบรรพชนใช้ญาณค้นหารอบรัศมีพันลี้ ก็ยังหาใครที่มีชีวิตไม่พบสักคน!"
ไหล่ที่เกร็งแน่นของเหยียนชื่อหลิงผ่อนคลายลงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่หร่วนซินโหรวกลับมองออก คิ้วของนางขมวดทันที
"ศิษย์พี่สี่ ท่านคงไม่ได้......ไม่อยากให้พวกเขาตายหรอกกระมัง?" น้ำเสียงของนางพลันสูงขึ้น "นั่นมันสำนักของไป๋อิงนะ! นางแพศยาฆ่าอาจารย์ แล้วยังทำลายรากวิญญาณของข้า! ข้ารู้ว่าท่านจิตใจเมตตา ไม่อยากเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์