หลิวอิงเจี๋ยผลักประตูแดงชาดบานใหญ่ของสำนักเสวียนเทียนเข้ามาอย่างโซเซ น้ำตาสองสายไหลอาบแก้ม ศิษย์หลายคนที่ตามหลังเขามามีสีหน้าซีดเผือด ก้าวเดินเลื่อนลอยราวกับพร้อมจะล้มลงได้ทุกเมื่อ
「ศิษย์พี่หลิว!」ศิษย์เฝ้าประตูปรี่เข้ามาต้อนรับด้วยความยินดี 「พวกท่านกลับมาเร็วเช่นนี้เลยหรือ? หรือว่า...」เสียงของเขาขาดห้วงไปทันทีเมื่อเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าของหลิวอิงเจี๋ย
ศิษย์เฝ้าประตูคนอื่น ๆ พากันเข้ามาล้อม ถามไถ่กันเซ็งแซ่
「เซียนไป๋เล่า? เหตุใดผู้อาวุโสเว่ยกับคนอื่น ๆ จึงไม่ได้กลับมาด้วย?」
「ได้ผลเต๋าต้นกำเนิดมาแล้วหรือ?」
จู่ ๆ หลิวอิงเจี๋ยก็ทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ แล้วก้มศีรษะโขกพื้นอย่างแรงสามครั้ง
เมื่อเงยหน้าขึ้น หน้าผากก็มีเลือดซึมออกมาเป็นสาย น้ำเสียงสะอึกสะอื้นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง 「ข้า...ข้าทำผิดต่อสำนัก...」
ศิษย์หลายคนที่อยู่ข้างหลังเขาคุกเข่าลงตาม บางคนร่ำไห้จนพูดไม่ออกแล้ว
หัวใจของหวังฮ่าวดิ่งวูบ ทวนยาวในมือหล่นกระแทกพื้นดังเคร้ง 「ศิษย์พี่หลิว...เกิด...เกิดอะไรขึ้นกันแน่?」
「ไป๋อิงผู้นั้นชั่วร้ายยิ่งนัก นางเลือกเดินทางผ่านเส้นฟ้าสายเดียว...」
เสียงของหลิวอิงเจี๋ยสั่นเครือ
「พวกเจ้าก็รู้ว่าเส้นฟ้าสายเดียวอันตรายเพียงใด...」
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็ยกมือปิดหน้าแล้วร้องไห้โฮ ไหล่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
หวังฮ่าวราวกับถูกฟ้าผ่า ถอยหลังไปสองก้าวอย่างโซเซ
เขาส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ 「เป็นไปไม่ได้...จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร...ที่เช่นเส้นฟ้าสายเดียวเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย หากเดินผ่านที่นั่นก็แทบไม่มีทางรอด ผู้อาวุโสเว่ย รวมถึงศิษย์พี่ศิษย์น้องอีกมากมาย พวกเขาจะยอมได้อย่างไร?」