ไป๋อิงและคณะนั่งยานเหินเวหาของมู่หรงจิ่น มุ่งหน้ากลับสำนักหลิงเซียวอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ ยามนี้ไป๋อิงปลดคำสาปมารจิตได้สำเร็จ ทุกคนต่างยินดีจนแทบพรรณนาเป็นคำพูดไม่ถูก
ไป๋อิงไม่รอช้า รีบนำสิ่งของที่ได้จากสระหยั่งมรรคออกมาทีละชิ้น
ทั้งขวดที่บรรจุน้ำจากสระหยั่งมรรคไว้เต็มขวด และหญ้าวิญญาณสีแดงหลายดอกซึ่งมีพลังฟื้นฟู
ไป๋อิงมองหวังฉีอย่างร้อนใจแล้วเอ่ยถาม “เมี่ยวเมี่ยวอยู่ที่ใด? ข้าเก็บหญ้าวิญญาณมาหลายต้นจากสระหยั่งมรรค พวกมันล้วนมีพลังฟื้นฟู น่าจะรักษาบาดแผลที่เมี่ยวเมี่ยวได้รับก่อนหน้านี้ได้”
ในใจไป๋อิงเป็นห่วงหวังเมี่ยวเมี่ยวมาโดยตลอด ก่อนหน้านี้นางต้องเข้าไปในสระหยั่งมรรค ทว่าสระหยั่งมรรคอนุญาตให้เพียงผู้ชนะอันดับหนึ่งของงานชุมนุมยอดอัจฉริยะร้อยปีเข้าไปได้ นางจึงฝากหวังเมี่ยวเมี่ยวที่บาดเจ็บไว้ให้หวังฉีกับคนอื่นดูแล
บัดนี้เมื่อนางได้สิ่งของเหล่านี้จากสระหยั่งมรรค สิ่งแรกที่คิดก็คือนำไปให้เมี่ยวเมี่ยวรักษาบาดแผล
หวังฉีกล่าวอย่างเสียดายว่า “ตอนนั้นอาการของน้องสาวข้าหนักมาก ข้าจึงให้ศิษย์ร่วมสำนักคนอื่นพานางกลับสำนักหลิงเซียวไปก่อน เจ้าวางใจเถิด เมื่อกลับถึงสำนักแล้ว มีเจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโสรักษาให้นาง นางไม่เป็นไรแน่”
ไป๋อิงจึงค่อยคลายใจ นางแบ่งน้ำจากสระที่ได้มาส่วนหนึ่งให้ศิษย์ร่วมสำนักหลิงเซียวที่ตามมาหานาง แล้วหยิบหญ้าวิญญาณอีกสองต้นมอบให้มู่หรงจิ่นกับหวังฉีคนละต้น
หากพวกเขาไม่เป็นห่วงนางและมาช่วยเหลือ นางคงหนีออกมาได้ไม่ง่ายนัก