เหล่าผู้บำเพ็ญของสำนักเสวียนหยางมองหญ้าวิญญาณต้นเล็กตรงหน้า ทว่ากลับรู้สึกประหนึ่งกำลังเผชิญหน้ากับอสูรร้ายที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในใต้หล้า
“ช่วย...ช่วยด้วย!”
พวกเขาหนีเตลิดไปด้านหลังอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ
หญ้าวิญญาณต้นนั้นมองพวกเขาด้วยท่าทีไม่พอใจเล็กน้อย
“คำถามที่ข้าถามพวกเจ้าเมื่อครู่ยังไม่ได้รับคำตอบเลยนะ หากไม่มีคำตอบ พวกเจ้าก็ไม่มีคุณค่าพอจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว!”
มันยื่นเถาวัลย์ออกมาในพริบตา เพียงชั่วขณะก็พันรัดทุกคนเอาไว้จนหมด
ผู้บำเพ็ญคนหนึ่งในกลุ่มไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบนำของวิเศษระดับเซียนที่เก็บรักษามานานปีและถือเป็นไพ่ตายช่วยชีวิตออกมา
ทันทีที่ของวิเศษปรากฏ แสงเจิดจ้าก็เปล่งประกายวูบวาบ ร่างมหึมาของมันสูงตระหง่านดุจขุนเขา พรั่งพร้อมด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำลายฟ้าถล่มดิน ก่อนฟาดใส่หญ้าวิญญาณที่กำลังอาละวาดอย่างรุนแรง พลังมหาศาลบีบอัดมิติจนบิดเบี้ยวไปตลอดทาง เสียงหวีดหวิวต่ำทุ้มดังก้อง ราวกับกำลังประกาศถึงความไม่ธรรมดาและอานุภาพของมัน
ทว่าหญ้าวิญญาณเผชิญหน้ากับของวิเศษระดับเซียนที่โถมเข้ามาอย่างดุดัน ซึ่งมากพอจะทำให้ผู้บำเพ็ญทั่วไปหวาดหวั่น มันกลับไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น ราวกับมองไม่เห็นสิ่งใด สีหน้ายังคงเย็นชาและสงบนิ่ง
มันเพียงโบกเถาวัลย์เบา ๆ เถาวัลย์ที่ดูบอบบางกลับระเบิดพลังอันยิ่งใหญ่เกินคาด ราวกับศาสตราเทพไร้เทียมทาน พุ่งแทงของวิเศษขนาดใหญ่ดุจขุนเขาอย่างแม่นยำและรวดเร็ว
เสียงแตกร้าวใสกังวานดังขึ้น ของวิเศษระดับเซียนที่เมื่อครู่ยังเปล่งแสงเจิดจ้า พลันถูกแทงจนพังทลายอย่างง่ายดายต่อหน้าทุกคน ราวกับเป็นเพียงแผ่นกระดาษเปราะบาง แสงบนตัวของวิเศษหม่นลงในพริบตา ก่อนแตกกระจายเป็นเศษนับไม่ถ้วนลอยคว้างกลางอากาศ