แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า ในช่วงเวลาเสี้ยววิกฤต ไป๋อิงจะยื่นกระบี่ออกมาอย่างฉับพลัน แทงตรงเข้าใส่ตันเถียนของหร่วนซินโหรว
กระบี่นี้รวดเร็วและรุนแรงจนไม่มีใครทันตั้งตัว ได้ยินเพียงเสียง “ฉึก” ใบกระบี่ก็แทงทะลุตันเถียนของหร่วนซินโหรวอย่างไร้อุปสรรค โลหิตพุ่งทะลักออกมาทันที ย้อมอาภรณ์ขาวสะอาดของนางจนแดงฉาน
สีหน้าของฉินหัวเจินเหรินซีดเผือดในพริบตา เขาไม่ทันคิดสิ่งใด ร่างวูบไหวแล้วพุ่งทะยานไปทางหร่วนซินโหรวสุดกำลังดุจสายลมกรรโชก ความเร็วของเขาสูงยิ่ง ก่อให้เกิดเสียงลมหวีดหวิว ราวกับจะฉีกอากาศรอบด้านให้ขาดสะบั้น
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา ไป๋อิงประสานตราด้วยสองมืออย่างรวดเร็ว ม่านพลังที่แผ่คลื่นพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ม่านพลังนี้ดุจกำแพงโปร่งใส กั้นมือยักษ์ลึกลับกับฉินหัวเจินเหรินผู้ร้อนใจไว้ด้านนอกพร้อมกัน
เมื่อมือยักษ์เห็นดังนั้น ก็แค่นเสียงเย็นชาอย่างดูแคลน “ลูกไม้แค่นี้ยังคิดจะขังข้าอย่างนั้นหรือ ช่างไม่รู้จักประมาณตน!”
ในสายตาของมัน การกระทำของไป๋อิงเป็นเพียงกลอุบายเด็กเล่นเท่านั้น กล่าวจบ มันก็ยกมือขึ้นฉับพลัน ฝ่ามือมหึมาก่อกระแสลมอันทรงพลัง พื้นที่รอบข้างถึงกับบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะพลังนี้ พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งหลั่งไหลมารวมตัวรอบฝ่ามือไม่ขาดสาย ก่อเป็นกลุ่มแสงเจิดจ้า แสงนั้นกะพริบวูบวาบพร้อมแผ่แรงกดดันชวนให้ใจสั่น จากนั้นมันก็ฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง