รอยยิ้มบนมุมปากของไป๋อิงงดงามเจิดจ้า แววตาที่นางมองคนเหล่านี้เต็มไปด้วยความเวทนา
นางกับคนกลุ่มนี้หาได้มีความแค้นต่อกันไม่ หากพวกเขาไม่คิดเอาชีวิตนาง นางก็ยังอาจไว้ชีวิตพวกเขาได้
แต่ในเมื่อพวกเขาถึงกับบีบให้นางปลิดชีพตนเอง
แล้วนางจะปล่อยให้พวกเขามีชีวิตต่อไปได้อย่างไร?
ชั่วพริบตา จิตสังหารอันรุนแรงผิดปกติก็แผ่พุ่งออกมาจากร่างของไป๋อิง
หัวหน้ากลุ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของไป๋อิง จึงขมวดคิ้วทันที
“ไป๋อิงผู้นี้ไม่ชอบมาพากล ทุกคนระวังตัวไว้”
คนข้างกายเขาเห็นค่ายกลที่ถูกทำลายไปแล้วกลับเริ่มทำงาน สีหน้าของพวกเขาก็เคร่งขรึมขึ้น
ไป๋อิงถึงกับผนึกพวกเขาทั้งหมดไว้ในค่ายกลนี้ภายในชั่วพริบตา
“นางถูกคำสาปมารจิต ร่างเดิมก็ใช้พลังวิญญาณได้ไม่มากอยู่แล้ว เมื่อครู่นางใช้พลังวิญญาณไปตั้งมากมาย ตอนนี้คงหมดแรงแล้ว ทุกคนอย่าได้กลัวนาง ค่ายกลนี้ย่อมไร้อานุภาพไปแล้ว กลับต้องระวังอย่าให้นางหนีไปได้!”
หัวหน้ากลุ่มกล่าวกับคนรอบข้าง
คนเหล่านั้นทยอยเดินเข้าหาไป๋อิง ใช้กำแพงมนุษย์ล้อมนางเอาไว้
ตอนนี้ไม่ว่าทิศทางใดรอบตัวไป๋อิงก็มีคนอยู่หลายคน นางไม่มีทางหนีรอดแล้ว
พวกเขาระแวดระวังว่าไป๋อิงอาจหนีไปได้ทุกเมื่อ ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงคือ นางกลับไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบหนี รอยยิ้มบนมุมปากกลับยิ่งเจิดจ้าขึ้น