ไป๋ตี๋มองไป๋อิงด้วยความลำพองใจยิ่ง ตอนนี้แม้แต่บิดามารดาแท้ ๆ ของไป๋อิงก็ยังพูดเช่นนี้ แล้วจะมีใครเชื่อนางอีกหรือ?
สถานการณ์ในตอนนี้ ต่อให้ไป๋อิงหาเหตุผลมาสักร้อยข้อ ก็ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้แล้ว!
ไป๋อิงมองบิดามารดาคู่นั้นด้วยแววตาเย้ยหยัน
แม้ในดวงตาของโจวอิ่งจะเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่นางก็ยังกล่าวว่า “เสี่ยวอิง ข้ารู้ว่าเจ้าชอบเอาชนะ แต่ผิดก็คือผิด เจ้าไม่ควรใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้ ข้าต้องขออภัยทุกคนจริง ๆ เสี่ยวอิงเพียงหลงผิดไปชั่วขณะ ถูกความลุ่มหลงครอบงำ นางยังเป็นเด็ก ขอทุกท่านอย่าลงโทษนางเลย”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ยังจะมีใครในที่นี้คิดอีกหรือว่าไป๋อิงไม่ได้โกง?
หลักฐานก็ชัดเจนถึงเพียงนั้นแล้ว ตอนนี้แม้แต่มารดาของไป๋อิงยังพูดเช่นนี้ออกมา
“เกินไปแล้ว! นี่มันเห็นพวกเราเป็นคนโง่แล้วหลอกกันชัด ๆ!”
“นางทำให้ไป๋ตี๋กับบิดามารดาของตัวเองผิดหวังจริง ๆ มารดายังช่วยขอร้องให้นางอยู่จนถึงตอนนี้! นางทำเรื่องเช่นนี้เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวได้อย่างไร!”
“กล้าโกงแม้แต่การทดสอบเช่นนี้ ต้องลงโทษอย่างหนัก!”
ในบรรดาคนที่ส่งเสียงเรียกร้องให้ลงโทษไป๋อิงอย่างหนัก มีคนของตระกูลไป๋อยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้ไป๋ตี๋ได้ส่งสายตาและขยับตัวเล็กน้อยอย่างแนบเนียน เพื่อบอกเป็นนัยให้คนของตระกูลไป๋ที่อยู่ด้านล่างกล่าวถ้อยคำเช่นนี้
ไป๋อิงเคยอยู่ในตระกูลไป๋ แล้วจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคนที่กำลังตะโกนเสียงดังที่สุดเป็นใคร?
ช่างน่าขันนัก คนที่ควรใกล้ชิดกับนางที่สุดทางสายเลือด กลับใส่ร้ายนางเช่นนี้เพื่อบุตรสาวบุญธรรมคนหนึ่ง
ไป๋อิงรู้ว่าพวกเขาเลี้ยงดูไป๋ตี๋มาหลายปี ความผูกพันที่มีต่อไป๋ตี๋ย่อมลึกซึ้งกว่าอยู่แล้ว การที่พวกเขาหวังให้ไป๋ตี๋คว้าอันดับหนึ่งจึงเป็นเรื่องปกติ