“ใช่! คนต่อไปข้าเลือกเจ้า! ที่นี่มีเพียงดวงตาของเจ้าที่ไร้ความหวาดกลัว”
วานรวิญญาณมองไป๋อิงอย่างตื่นเต้นผิดปกติ เห็นได้ชัดว่ามันสนใจนางมาก
มันชอบคนที่เสแสร้งทำเป็นสงบนิ่งเช่นนี้ที่สุด ยามที่มันจะลงมือสังหารพวกเขา ความหวาดกลัวในดวงตาคนเหล่านั้นจะทำให้มันมีความสุขที่สุด
ใบหน้าของวานรวิญญาณเผยรอยยิ้มกระหายเลือด “ข้าจะทรมานเจ้าให้สาสม!”
ทว่าไป๋อิงไม่เพียงไม่หวาดกลัว นางกลับยกมุมปากขึ้น
“เลือกข้าแล้วเจ้าอาจต้องตายนะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” วานรวิญญาณราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในใต้หล้า “สาวน้อยอย่างเจ้า อายุยังน้อยแต่ปากกล้านัก! ข้าอยากเห็นเสียจริงว่าเจ้าจะทำให้ข้าตายได้อย่างไร!”
“ได้สิ ข้าจะทำให้เจ้าดูเดี๋ยวนี้!”
ไป๋อิงก้าวเข้าหาวานรวิญญาณทีละก้าว แต่เพิ่งเดินไปได้สองก้าวก็ถูกคนคว้าตัวไว้
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ รีบขอโทษเร็วเข้า!” กู้ชิงโจวรีบเข้าไปดึงไป๋อิง สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน
เขากลัวว่าวาจาของไป๋อิงจะทำให้วานรวิญญาณโกรธเกรี้ยว และยิ่งกลัวว่าตนจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
แม้พวกเขาอาจต้องตายอยู่ที่นี่ทั้งหมด แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีโอกาสรอดแม้แต่น้อย
หากวานรวิญญาณเพียงต้องการเล่นสนุก ไม่ได้คิดจะฆ่าพวกเขาเล่า?
คำพูดของไป๋อิงเห็นได้ชัดว่าจะยั่วโทสะวานรวิญญาณตนนี้!
บางทีโอกาสรอดสุดท้ายของพวกเขาอาจถูกไป๋อิงทำลายจนสิ้นก็เป็นได้!