หร่วนซินโหรวชะงักงันไปในทันที รอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่ทันเลือนหายไปหมด ทว่าหัวใจกลับบีบรัดขึ้นมาในชั่วพริบตา
ความหมายของเซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนคือ ผู้สืบทอดที่เขาหมายตาไว้ไม่ใช่นาง แต่เป็นไป๋อิง!
เป็นไปได้อย่างไร?
ผิวหน้าของหร่วนซินโหรวซีดเผือดในพริบตา สีหน้าก็ย่ำแย่ลงอย่างยิ่ง
ประมุขสำนักฮวาหยางยิ่งยิ้มค้าง ใบหน้าทั้งใบแข็งทื่อ ร่างทั้งร่างยืนตะลึงงันอยู่กับที่ราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง
เซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนปรายตามองพวกเขาอย่างเย็นชา ก่อนเดินไปหาไป๋อิง
เมื่อเห็นเซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนเข้ามา ไป๋อิงก็รีบค้อมคำนับเขา
「เซียนผู้ทรงเกียรติ」
คราวนี้เซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนจึงเผยรอยยิ้มออกมา ก่อนหน้านี้เขาได้พบไป๋อิงในแดนลับแล้ว
ยามนี้เขากล่าวต่อหน้าทุกคนว่า 「สหายน้อยไป๋อิงผู้นี้ คือผู้สืบทอดที่ข้าเลือกไว้」
กล่าวจบ เขาก็ดึงไป๋อิงเข้ามาอยู่เคียงข้างด้วยตนเอง
เมฆหลากสีพลิ้วไหวราวแพรสายรุ้ง โอบล้อมรอบกายไป๋อิง ขณะที่หมอกสีขาวลอยเอื่อยดุจม่านโปร่ง นางประหนึ่งอยู่ท่ามกลางแดนเซียน ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเหนือสามัญ ราวเทพธิดาจากฟ้าเก้าชั้นเสด็จลงสู่โลกีย์ งดงามพร่างพราวและเลือนรางเหนือจริง
นี่คือวิธีที่เซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนใช้ถ่ายทอดมรดกของตนให้ไป๋อิง
ในสายตาผู้อื่น นี่เป็นเพียงทิวทัศน์งดงาม แต่ไป๋อิงซึ่งอยู่ท่ามกลางภาพนั้นกลับสัมผัสได้ว่า ในห้วงความคิดของตนมีตำราลับผุดขึ้นมาทีละเล่ม