สีหน้าของประมุขสำนักฮวาหยางแข็งค้างไปทันที
คนกลุ่มที่เพิ่งมอบของกำนัลให้เขาก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
หรือคนที่เซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนเลือกจริง ๆ จะเป็นไป๋อิง?
เช่นนั้นของกำนัลที่พวกเขามอบให้ก็เสียเปล่าน่ะสิ?
นิ้วมือของประมุขสำนักฮวาหยางกำแน่นจนกลายเป็นหมัด เขาแทบไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า
เป็นไปไม่ได้ หร่วนซินโหรวโดดเด่นถึงเพียงนั้น นางจะไม่ได้รับเลือกจากเซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนได้อย่างไร?
เซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนตาบอดไปแล้วหรือ?
แต่ในตอนนั้นเอง ประมุขสำนักฮวาหยางก็เห็นไป๋อิงเดินออกมาจากดินแดนลับเช่นกัน
เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างแรง
ดูท่าเซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนไม่ได้เก็บคนที่เลือกไว้ในดินแดนลับเพื่อถ่ายทอดสืบทอดวิชาให้ แต่ตั้งใจจะประกาศให้ทุกคนรู้ต่อหน้าสาธารณชนว่าเขาเลือกใคร
อย่างไรเสีย เซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนก็ชอบความเอิกเกริกเป็นที่สุด เมื่ออุตส่าห์เลือกผู้สืบทอดได้แล้ว ย่อมต้องประกาศให้ทั่วหล้ารู้ และยกย่องผู้สืบทอดของตนอย่างสมเกียรติ
เมื่อนึกถึงภาพเซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนแนะนำหร่วนซินโหรวให้ทุกคนรู้จักในอีกครู่หนึ่ง ประมุขสำนักฮวาหยางก็แทบกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากไว้ไม่อยู่
เขารีบส่งกระแสเสียงไปหาหร่วนซินโหรว บอกนางว่ามีโอกาสสูงที่เซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนจะเลือกนาง
ประมุขสำนักฮวาหยางกำชับให้นางแสดงตัวให้ดีและวางตัวให้สง่างาม เช่นนี้จึงจะทำให้เซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนโปรดปรานนางยิ่งขึ้น
หร่วนซินโหรวแทบไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
นางได้รับเลือกจากเซียนผู้ทรงเกียรติฝานเทียนแล้ว ความยินดีที่มิอาจเอื้อนเอ่ยพลันเอ่อท้นอยู่ในใจ
คราวนี้นางจะทำให้ทุกคนได้เห็นกับตา