เจินเหรินทิงหลานกับเว่ยจี้ยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างกายแข็งทื่อ แม้แต่ลมหายใจก็แทบหยุดชะงัก
พวกเขาไม่เคยเห็นฉากอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน ยอดฝีมือผู้บำเพ็ญที่ปกติอยู่เหนือผู้คน พลิกมือเป็นเมฆคว่ำมือเป็นฝน บัดนี้กลับถูกบดขยี้ไม่ต่างจากมดปลวก!
“นี่...นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้จริงหรือ?” ลำคอของเว่ยจี้แห้งผาก เสียงสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำ
“ที่นี่มีทั้งผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพที่สามารถครองอำนาจในดินแดนหนึ่งได้ และผู้บำเพ็ญขั้นหลอมสุญญตาที่แข็งแกร่งพอจะทำลายสำนักเสวียนเทียนได้ทั้งสำนัก...แต่กลับต้องมาตายที่นี่ทั้งหมด...”
เจินเหรินทิงหลานกำพัดพับแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด เหงื่อเย็นซึมเต็มหน้าผาก เขาเคยอ่านตำนานยอดฝีมือโบราณสังหารเซียนนับหมื่นในตำราเก่า แต่เมื่อได้เห็นกับตาในวันนี้ จึงรู้ว่า “บารมีเซียนดุจคุกนรก” นั้นเป็นเช่นไร!
“หนี...ต้องหนีให้ได้!”
เสียงกรีดร้องอย่างเสียสติแหวกความเงียบงัน ในที่สุดก็มีคนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ชายชราผมเคราขาวโพลนคนหนึ่ง บัดนี้กลับหวาดกลัวราวกับเด็กน้อยที่ขวัญหนีดีฝ่อ ร่างกายสั่นเทาพลางร่ายเคล็ดวิชา
“ชีพจรปฐพีเชื่อมแดนเร้นลับ จงหลบหนี!”
ร่างของชายชราจมวูบลงในพริบตา ดินหินแยกออกจากกันราวกับสายน้ำ สีหน้าของเขาเพิ่งเผยความยินดีที่รอดพ้นภัยมาได้ ทว่ากลับได้ยินเสียงแค่นหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้น
“คิดจะไปหรือ?”
แววตาของไป๋อิงคมกริบดุจใบมีด นางยกมือเรียวงามขึ้นเล็กน้อย ก่อนคว้ากลางอากาศด้วยนิ้วทั้งห้า
“ครืน!”