ซูอวี่หลับตานอนอยู่ในป่า เขาฝันเห็นภาพไป๋อิงตอนเด็ก ๆ ที่คอยตามติดเขา
ก้อนแป้งน้อย ๆ น่ารักเกินไปจริง ๆ ซูอวี่จึงชอบหยอกนางอยู่เสมอ
ตอนนั้นเขายังชอบพานางออกไปเที่ยวด้วยกันทั่วทุกที่ เขาภาคภูมิใจถึงขั้นอวดใครต่อใครว่า ตุ๊กตากระเบื้องแสนงดงามเช่นนี้คือศิษย์น้องหญิงของซูอวี่
เพราะไป๋อิงเป็นเด็กหญิงเพียงคนเดียวในสำนัก ซูอวี่จึงอดทนกับนางมากกว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่น ๆ เมื่อออกท่องยุทธภพ หากพบของดีอะไร เขาก็จะจงใจนำกลับมาฝากศิษย์น้องห้าทุกครั้ง
เขาคิดหาวิธีสารพัดเพื่อให้ได้เห็นศิษย์น้องห้ายิ้ม
เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องก็ไม่เคยน้อยใจที่เขาลำเอียง พวกเขาดีกับศิษย์น้องห้ายิ่งกว่าเขาเสียอีก โดยเฉพาะศิษย์น้องสี่ เหยียนชื่อหลิง ความคิดของเขา ทุกคนต่างรู้ดี
แม้แต่ซูอวี่เองก็เคยคิดว่า สักวันคนทั้งสองจะต้องกลายเป็นคู่บำเพ็ญแน่นอน...
สองคนนั้นถูกคอกันมาตั้งแต่เด็ก ชอบมาป่วนสวนสัตว์วิญญาณที่เขาดูแลอยู่เสมอ ศิษย์น้องห้าชอบหลอมอาวุธ เหยียนชื่อหลิงจึงหมายตาสัตว์วิญญาณที่เขาเลี้ยงไว้ วันนี้มาถอนขนกระเรียนวิญญาณ พรุ่งนี้ก็คิดจะเลื่อยเขากวางวิญญาณ
ตอนนั้นเขามักโมโหไล่ตามทั้งสองคน แต่ความจริงเขาไม่ได้โกรธจริงจัง เขารู้ว่าศิษย์น้องห้านำสิ่งของเหล่านั้นไปหลอมเป็นเครื่องมือแล้วก็มอบให้ทุกคน นางรักพวกเขามากเช่นกัน