ไป๋อิงยังคงวางท่าทีสงบนิ่ง ไม่ถ่อมตนและไม่หยิ่งผยอง สีหน้าของนางสุขุม เพียงประสานมือคารวะอย่างผ่อนคลาย ก่อนกล่าวอย่างเป็นลำดับชัดเจนว่า “ด้วยพลังอันสูงส่งของผู้อาวุโส หากต้องการเอาชีวิตผู้เยาว์ ย่อมง่ายดายประหนึ่งพลิกฝ่ามือ ราวกับหยิบของในย่ามเท่านั้น หากผู้อาวุโสรังเกียจผู้เยาว์ ย่อมลงมือสังหารได้ทันทีที่ปรากฏตัว ทว่าผู้อาวุโสกลับตั้งใจรั้งผู้เยาว์ไว้ที่นี่ ทั้งยังยอมสนทนาด้วยเช่นนี้ ตามความเห็นอันตื้นเขินของผู้เยาว์ ผู้อาวุโสคงมีเรื่องต้องการให้ผู้เยาว์ไปจัดการเป็นแน่”
เมื่อมังกรได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าหัวเราะลั่นในทันใด
ท่ามกลางความฉงนของทุกคน ร่างของมันพลันหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา มังกรยักษ์ที่เคยมีร่างมหึมาก็กลายเป็นชายชราในอาภรณ์ยาวเรียบง่าย เขามองไป๋อิงด้วยสายตาลุ่มลึก แต่กลับไม่เอ่ยถึงจุดประสงค์ที่มาในทันที เพียงกล่าวอย่างมีนัยว่า “ผลหลิงซีแห่งความโกลาหลนี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่ข้าเก็บรักษามานานหลายปี เจ้าเอาไปได้ง่ายดายเช่นนี้เลยหรือ?”
ไป๋อิงได้ยินดังนั้นก็รีบนำผลหลิงซีแห่งความโกลาหลออกมา ประคองด้วยสองมือแล้วยื่นให้ชายชรา ทว่าชายชราซึ่งแปลงกายมาจากมังกรแท้กลับไม่ยื่นมือมารับ เพียงส่ายหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องไป๋อิงแน่วนิ่ง ก่อนกล่าวช้า ๆ ว่า “ของสิ่งนี้ ข้ายกให้เจ้าได้ แต่ข้าต้องการให้เจ้าไปกับข้าที่แห่งหนึ่ง”