“เจ้า... เจ้าพูดเหลวไหลสิ้นดี! ข้าไม่คิดเลยว่าคนจากสำนักหลิงเซียวจะกุเรื่องขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้ เนื้อหาในกระจกเฉียนคุนแสดงไว้อย่างชัดเจน พวกเจ้ายังบิดเบือนเรื่องราวให้กลายเป็นเช่นนี้ได้อีกหรือ! อย่าหวังจะพลิกดำเป็นขาว!”
ประมุขสำนักฮวาหยางแทบถูกคำพูดของหวังเมี่ยวเมี่ยวทำให้โกรธจนอกแตกตาย นิ้วมือสั่นระริกชี้ไปยังนาง ก่อนจะหันไปกล่าวกับผู้คนที่มุงดูว่า “ทุกท่านอย่าหลงเชื่อคำพูดของนาง เรื่องนี้เห็นชัดว่าไป๋อิงทำทุกวิถีทางเพื่อแต่งงานกับเซียวอวี้!”
ทุกคนมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าควรเชื่อฝ่ายใด
กลับเป็นไป๋อิงที่ก้าวออกมา “เรื่องจริงหรือเท็จ ให้เซียวอวี้เป็นคนพูดเองเถิด!”
ประมุขสำนักฮวาหยางรู้สึกว่าน่าขันยิ่ง เขาราวกับจับจุดอ่อนของไป๋อิงได้ จึงหัวเราะเยาะนางเสียงดังว่า “”
“เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าไม่รู้ที่อยู่ของเซียวอวี้? แล้วอย่างไร ตอนนี้กลับรู้แล้วหรือ?”
เขาลูบเคราพลางมองไป๋อิงด้วยสีหน้ามั่นใจ ราวกับเปิดโปงคำโกหกของนางได้แล้ว
แต่ไป๋อิงกลับกล่าวว่า “ข้าไม่รู้ที่อยู่ของเซียวอวี้จริง ๆ แต่ข้ารู้วิชาลับอย่างหนึ่ง ขอเพียงมีสิ่งของของเซียวอวี้ ข้าก็สามารถตามหาเขาได้”
กล่าวจบ นางยังหันไปถามคนของสำนักฮวาหยางว่า “พวกเจ้ามีสิ่งของของเซียวอวี้อยู่บ้างหรือไม่?”
ประมุขสำนักฮวาหยางมองไป๋อิงราวกับเห็นคนโง่ เขาอยากรู้นักว่าไป๋อิงจะหาเซียวอวี้ออกมาได้อย่างไร