“บรรพชน!”
คนตระกูลลู่แทบคลุ้มคลั่ง!
เป็นไปได้อย่างไร?
นั่นคือบรรพชนของพวกเขาเชียวนะ!
บรรพชนจะตายได้อย่างไร!
“ไม่!”
คนตระกูลลู่กลุ่มนั้นกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาถ่ายเทพลังปราณของตนเข้าไปในร่างลู่ป๋อหย่วนไม่หยุด ทว่ากลับไม่อาจส่งเข้าไปได้แม้แต่น้อย
ลู่ป๋อหย่วนหลับตาลงแล้ว ไร้ซึ่งลมหายใจแม้เพียงนิด
คนตระกูลลู่ไม่ยอมเชื่ออย่างเด็ดขาด สำหรับพวกเขา บรรพชนตระกูลลู่เปรียบเสมือนเสาหลักค้ำสมุทร
แต่บัดนี้ ผู้ยิ่งใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้กลับสิ้นชีพลงแล้ว!
ทั้งยังตายด้วยน้ำมือผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองที่ไม่มีใครรู้จักคนหนึ่ง!
ผู้คนที่ผ่านไปมาในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงจนตาค้าง
หากมีใครบอกพวกเขาเมื่อครู่ว่า ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองสามารถสังหารผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพช่วงปลายอย่างบรรพชนตระกูลลู่ได้ พวกเขาคงไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด
แต่บัดนี้ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวนี้กลับปรากฏต่อหน้าทุกคน
“ไป๋...ไป๋อิงสังหารบรรพชนตระกูลลู่จริง ๆ หรือ?”
“น่ากลัวเกินไปแล้ว นางทำได้อย่างไรกัน!”
ก่อนหน้านี้แค่ไป๋อิงรับมือคนตระกูลลู่กลุ่มนั้นเพียงลำพัง ก็ทำให้ผู้คนที่อยู่ตรงนี้รู้สึกเหลือเชื่อถึงขีดสุดแล้ว
เช่นนั้นภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ก็ยิ่งทำให้ทุกคนแทบอ้าปากค้าง
“เกิน...เกินไปแล้ว สตรีผู้นี้มีที่มาอย่างไรกัน? ข้าไม่เคยเห็นผู้บำเพ็ญคนใดเหมือนนางมาก่อน นางสังหารผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพได้ด้วย!”
หลินหย่วนตกตะลึงจนพูดไม่ออก เขาจ้องไป๋อิงเขม็ง ลมหายใจติดขัดไปหมด
นี่เองหรือคือเหตุผลที่ไป๋อิงกล้าพูดจาโอหังเช่นนั้น?