เสียงของหร่วนซินโหรวดังมาจากยันต์สื่อสาร นางร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม “ซินโหรวรู้ผิดแล้วจริง ๆ การล่าเจียวแดงตัวนี้ก็เพื่ออาจารย์ ข้าพบว่าในท้องของมันมีไข่มุกเจียวอยู่แล้ว นี่เป็นสิ่งที่อาจารย์กำลังตามหาอยู่พอดี”
ท้ายที่สุดซูอวี่ก็ใจอ่อน เขากล่าวกับหร่วนซินโหรวว่า “ก็ได้ เจ้ารอพวกเราสักครู่ แต่ตกลงกันแล้วนะว่าจะสังหารแค่เจียวแดงตัวนั้น เรื่องอื่นพวกเราจะไม่ช่วยเจ้าทั้งสิ้น”
หร่วนซินโหรวเผยรอยยิ้มบาง ๆ ทันที ก่อนเอ่ยเสียงหวานว่า “ได้”
น่าเสียดายที่ศิษย์พี่สี่เหยียนชื่อหลิงยังถูกลงโทษ จึงไม่อาจมาด้วยตนเอง ส่วนศิษย์พี่สามหลิ่วชิงเยว่ก็ตกเป็นคนพิการไปแล้ว มิฉะนั้นถ้าได้พวกเขาสองคนมาร่วมด้วย คงสนุกกว่านี้มาก
หากเรียกทุกคนมาได้จริง ไป๋อิงคงสิ้นหวังจนหมดหนทางแน่
แต่เท่านี้ก็ดีแล้ว มีศิษย์พี่ศิษย์น้องเหล่านั้นอยู่ ไป๋อิงก็ไม่มีทางสุขสบายแน่
นางจะได้เห็นศิษย์พี่ใหญ่ที่เลี้ยงดูนางมาด้วยมือของตนเอง ควักตันเถียนของนางออกมา ได้เห็นศิษย์พี่รองแทงกระบี่เข้าใส่ร่างนาง ทั้งยังจะได้เห็นศิษย์น้องเล็กควักแก่นทองของนางออกมา
ช่างน่าสนุกเสียจริง!
หร่วนซินโหรวมองเจียวแดงที่ถูกขังอยู่ในค่ายกลใหญ่ มุมปากเผยรอยยิ้มเหี้ยมโหดอย่างยิ่ง
นางเดินเข้าไปหาเจียวแดงแล้วกล่าวว่า “รออยู่ตรงนี้อีกสักหน่อยนะ ประเดี๋ยวข้าจะให้พวกศิษย์พี่ศิษย์น้องมาจัดการเจ้า
รู้หรือไม่? รากวิญญาณกับแก่นทองของเจ้าล้วนยอดเยี่ยม ข้าชอบมาก ตั้งแต่นี้ไปมันเป็นของข้าทั้งหมด! และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าจะตกเป็นของข้า!”