“ไม่! อย่านะ!”
เหยียนชื่อหลิงควบคุมตนเองไม่ได้ ตะโกนใส่ยันต์สื่อสารอีกฟากว่า “ปล่อยนาง! อย่าทำร้ายนาง!”
น้ำตาสีแดงฉานไหลทะลักออกจากดวงตาของเหยียนชื่อหลิงไม่ขาดสาย
เขาไม่อยากเชื่อว่าหร่วนซินโหรวจะใช้ค่ายกลที่เขาสร้างขึ้นมาเล่นงานไป๋อิง
นางยังสั่งให้ศิษย์พี่ใหญ่ผ่าท้องไป๋อิง เพื่อเอาแก่นทองข้างในออกมาอีก!
จนถึงตอนนี้เหยียนชื่อหลิงก็ยังฝึกฝนจนก่อแก่นทองไม่สำเร็จ เขารู้ดีว่าการหลอมแก่นทองนั้นยากเย็นเพียงใด!
ร่างของเหยียนชื่อหลิงสั่นเทิ้มไปหมด แม้ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เพียงฟังหร่วนซินโหรวบรรยาย เขาก็จินตนาการออกว่าภาพตรงหน้าจะนองเลือดเพียงใด!
ในหัวของเขามีแต่ภาพไป๋อิงถูกผ่าท้อง แล้วควักแก่นทองออกมา
เมื่อครู่เขายังปากแข็งบอกหร่วนซินโหรวว่า ตนควรจะดีใจ
แม้กระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังบอกตัวเองว่าควรจะดีใจ
เขาเกลียดไป๋อิงถึงเพียงนั้น บัดนี้ไป๋อิงได้รับผลกรรมเช่นนี้ เขาควรยินดีกับหร่วนซินโหรว
ทว่าเขาควบคุมปากของตนได้ แต่กลับควบคุมหัวใจไม่ได้เลย!
หัวใจบีบรัดอย่างรุนแรง กระตุกเกร็งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขาไม่เคยประสบกับความเจ็บปวดเช่นนี้ ราวกับมีตาข่ายไร้รูปร่างผืนหนึ่งห่อหุ้มหัวใจไว้แน่นหนา แล้วรัดจนเกิดบาดแผลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ก็มีคนถือมีดกรีดตาข่ายผืนนั้นจากด้านนอกทีละแผล ทรมานหัวใจเขาอย่างโหดเหี้ยม
เขารู้สึกว่าหัวใจเจ็บจนแหลกเละ เลือดไหลนอง
“ซินโหรว ซินโหรว ฟังข้าก่อน ปล่อยนางไปได้หรือไม่ อย่าทำร้ายนางเลย”