หากชาติก่อน ไป๋อิงไม่เคยประสบเรื่องเช่นนี้มาก่อน นางคงถูกเหยียนชื่อหลิงหลอกได้จริง ๆ
วิชาลวงตาของเหยียนชื่อหลิงเปลี่ยนหร่วนซินโหรวให้กลายเป็นศิษย์ธรรมดาคนหนึ่ง เขารีบกล่าวกับไป๋อิงว่า 「นี่คือศิษย์น้องจิ่นซี」
「ศิษย์น้อง สวัสดี」
มุมปากของเหยียนชื่อหลิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มทันที เมื่อเห็นไป๋อิงไม่สงสัย เขาก็เริ่มคิดแล้วว่าจะพานางไปยังสถานที่ซึ่งมีสมบัติล้ำค่าตามที่หร่วนซินโหรวบอกได้อย่างไร
เขาคิดแต่จะทำภารกิจให้เสร็จโดยเร็ว จะได้อยู่ห่างจากคนที่น่าชังอย่างไป๋อิง
ยิ่งทำภารกิจนี้เสร็จแล้วไม่ต้องพบหน้านางอีกตลอดกาลได้ก็ยิ่งดี
เหยียนชื่อหลิงนั่งลงข้างไป๋อิง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวกับนางว่า 「ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกคำสาปมารจิต ช่วงหลายวันนี้ข้าตามหาเจ้าอยู่ตลอด ทั้งยังพยายามหาวิธีช่วยแก้คำสาปมารจิตนั่นให้เจ้า ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินมาว่ามีเกาะแห่งหนึ่งในแคว้นเป่ยหยวน บนนั้นมีสถานที่ซ่อนสมบัติ บางทีภายในอาจมีของวิเศษที่ช่วยคลายคำสาปมารจิตได้」
เหยียนชื่อหลิงคิดหาข้ออ้างนี้อยู่นานกว่าจะนึกออก
เมื่อเป็นเช่นนี้ ไป๋อิงย่อมคิดว่าเขาพานางไปยังสถานที่ซ่อนสมบัติเพื่อช่วยนาง และนางก็จะยอมเปิดคลังสมบัติให้ด้วยความเต็มใจ
แต่ไป๋อิงไม่มีวันคาดคิดว่า ในคลังสมบัติที่ว่านั่นจะไม่มีของวิเศษซึ่งช่วยคลายคำสาปมารจิตได้เลย