ไป๋อิงฝึกฝนฟื้นฟูพลังวิญญาณอยู่ภายในถ้ำ ส่วนเหยียนชื่อหลิงก็เอาแต่ศึกษาค่ายกลที่นางวางไว้
ยิ่งศึกษา เขาก็ยิ่งตื่นเต้น ค่ายกลที่ไป๋อิงวางไว้นั้นประณีตลึกซึ้งอย่างยิ่ง
โดยปกติแล้ว หากต้องการวางค่ายกลใหญ่ที่มีประสิทธิภาพเช่นนี้ จำเป็นต้องใช้วัตถุดิบที่หาได้ยากยิ่ง
ทว่าไป๋อิงกลับใช้เพียงก้อนหินเล็ก ๆ ไม่กี่ก้อนก็จัดวางค่ายกลเสร็จเรียบร้อย
เหยียนชื่อหลิงมองแนวการวางหินเหล่านั้น ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มตื่นเต้นอย่างยิ่ง
«เก่งกาจจริง ๆ คิดออกมาได้อย่างไร?»
เหยียนชื่อหลิงเองก็จำต้องยอมรับ แม้นิสัยของไป๋อิงจะมีปัญหาอยู่มาก แต่วิธีวางค่ายกลของนางเก่งกาจจริง ๆ
เมื่อเห็นเขายืนนิ่งอยู่นาน หร่วนซินโหรวจึงเดินเข้าไปถาม «ศิษย์พี่สี่ ยังศึกษาค่ายกลอยู่อีกหรือ? ก็แค่ค่ายกลหนึ่งเท่านั้น มีอะไรให้ศึกษานักหนา?»
เหยียนชื่อหลิงส่ายหน้า
«เจ้าไม่เข้าใจ แนวคิดในการจัดวางค่ายกลใหญ่นี้ประณีตลึกซึ้งยิ่ง ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดวางค่ายกลเช่นนี้มาก่อน
«อีกอย่าง เมื่อครู่ไป๋อิงบอกว่าเวลาค่อนข้างกระชั้น นางจึงจัดวางอย่างง่าย ๆ เท่านั้น
«แค่จัดวางอย่างง่าย ๆ ยังทำให้ค่ายกลใหญ่กลายเป็นเช่นนี้ได้ หากนางมีเวลา แล้วจะจัดวางค่ายกลนี้ให้ประณีตลึกซึ้งยิ่งขึ้นเพียงใด?»
เหยียนชื่อหลิงจับตามองค่ายกลใหญ่นั้นไม่วางตา ในใจครุ่นคิดแผนการไว้หลายแบบ เขาอยากรู้นักว่าต่อจากนี้ไป๋อิงจะจัดวางค่ายกลอย่างไร