เบต้าที่ถูกทุบหน้าโกรธจนหน้าแดงก่ำ ตวาดว่า “หยุดพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว! ฉันจะอิจฉาเขาเรื่องอะไร? ทั้งขี้เหร่ทั้งแก่ มีอะไรให้ฉันอิจฉา?”
“โอ้โห?” หลิ่วอวี่กลอกตา “นี่นายกำลังสงสัยในสายตาของพี่จางฉันหรือไง? คนที่พี่จางรับเข้ามาเอง ยังไม่ถึงตานายมาวิจารณ์หรอก! คิดว่าฉันไม่รู้ความคิดตื้น ๆ ของนายหรือไง?”
หลิ่วอวี่ก้าวไปข้างหน้า ชี้หน้าคนนั้นแล้วด่ากราด!
“ก่อนหน้านี้ฉันเห็นเต็มตา นายวิ่งไปหาพี่จาง บอกว่าอยากย้ายไปเป็นพนักงานต้อนรับ พอพี่จางไม่ตกลง นายก็หันหลังวิ่งแจ้นไปโรงพยาบาล ให้หมอเสริมจมูกเพิ่มตั้งสามชั้น กลัวคนอื่นจะมองไม่เห็นหรือไง! ยังไงล่ะ ไม่มีใครบอกความจริงกับนายสินะ? งั้นฉันจะบอกให้ จมูกนายน่ะปลอมจนดูออกชัด ๆ! เดิมทีนายก็หวังจะตกเจ้าสัวผู้อุปถัมภ์ได้ยากอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งยากกว่าเดิมอีก!”
คำพูดนี้ช่างแทงใจดำเสียเหลือเกิน! มันจี้จุดเจ็บของอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง
“อ๊ากกก! หลิ่วอวี่ ไอ้คนสารเลว!”
อีกฝ่ายกรีดร้องเสียงหลง สติขาดผึง พุ่งเข้าใส่หลิ่วอวี่อย่างบ้าคลั่ง! พอพวกสมุนที่ตามหลังมาเห็นเข้า ก็รีบกรูกันเข้ามาทันที
เหตุการณ์พลันชุลมุนวุ่นวายขึ้นมา!
พอเห็นหลิ่วอวี่กำลังจะโดนทำร้าย หลี่ชิงก็ร้อนใจขึ้นมาทันที!
เขาโยนสูทลงบนโต๊ะทำงาน แล้วพุ่งเข้าไปกลางฝูงชนที่กำลังตะลุมบอน คว้าหลิ่วอวี่มาปกป้องไว้ด้านหลัง!
พนักงานเสิร์ฟที่อยู่ในเหตุการณ์ส่วนใหญ่เป็นเบต้า ส่วนสูงเฉลี่ยแค่ราว ๆ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร แต่หลี่ชิงสูงเกินหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร แถมยังล่ำสัน พอยืนปักหลักอยู่ตรงนั้นก็ไม่ต่างจากภูเขาลูกย่อม ๆ