หลิ่วอวี่เดินไปพลางแนะนำไปพลาง
“การฝึกอบรมของที่นี่ไม่ได้ซับซ้อนอะไร หลัก ๆ ก็แค่จำแผนที่ของสโมสร แล้วก็เรียนรู้มารยาทในการต้อนรับแขก
งานก็ง่ายมาก ถ้าแขกสั่งอาหารหรือเครื่องดื่มในห้อง นายก็เอาไปส่งตามรายการ ถ้าแขกต้องการ ‘พนักงานต้อนรับ’ ก็ใช้วิทยุสื่อสารแจ้งแผนกต้อนรับ ถ้าระบุคนที่ต้องการมา ก็แจ้งชื่อไป ถ้าไม่ได้ระบุ ทางแผนกต้อนรับจะจัดคนให้เอง”
เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนเสริมว่า “ส่วนความสะอาดในพื้นที่ที่ตัวเองรับผิดชอบก็ต้องจัดการเอง แล้วก็มีพาแขกไปตามสถานที่ต่าง ๆ ด้วย แต่นายเป็นมือใหม่ ช่วงนี้คงยังไม่ให้ทำ ไม่ต้องกังวล”
หลิ่วอวี่เป็นเบต้า ท่าทางดูเย็นชา แต่ที่จริงเป็นคนช่างพูด นิสัยร่าเริงสดใส ตลอดทางปากของเขาไม่เคยหยุด ตั้งแต่เล่าผังของสโมสรไปจนถึงผู้รับผิดชอบแต่ละพื้นที่ แล้วก็เปลี่ยนจากเรื่องข้อห้ามของแขกไปคุยเรื่องซุบซิบสนุก ๆ
ด้วยความช่วยเหลือของเขา ความประหม่าและไม่สบายใจในตอนแรกของหลี่ชิงก็คลายลงไปเกือบหมดอย่างรวดเร็ว
หลี่ชิงเดินตามหลังหลิ่วอวี่ พลางมองสำรวจโลกใบใหม่ที่หรูหรารุ่งเรืองนี้ พยายามจดจำทุกคำที่หลิ่วอวี่พูดไว้ในใจ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หนึ่งเดือนก็ล่วงเลยไป
หลี่ชิงปรับตัวเข้ากับงานและจังหวะชีวิตของเซิ่งซินได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
ทุกวันเขาเข้างานและเลิกงานตามตาราง ส่งอาหาร ทำความสะอาด ใช้ชีวิตอย่างสงบเรียบง่าย