บทที่ 127 วิธีใหม่ในการกินเค้ก
วันขึ้นปีใหม่วันแรก
ทุกคนในครอบครัวมอบเงินอั่งเปาให้เสิ่นอู้เหมียน
ส่วนเคอหรานก็ได้รับเงินอั่งเปาหนึ่งซอง จากแม่
วินาทีที่ได้รับซองแดง เคอหรานชะงักงันด้วยความประหลาดใจ จากนั้นดวงตาก็เริ่มแดงชื้นขึ้นอย่างรวดเร็ว
ที่แท้เวลาคนเรารู้สึกมีความสุข ก็ร้องไห้ออกมาได้จริง ๆ
เคอเช่าหยวนรักเซี่ยหวยซวี่ แต่ไม่รักเขา ไม่เคยเป็นห่วงเขาเลย แม้แต่เงินอั่งเปาก็ยังขี้เกียจให้ ส่วนอีฟลินก็คิดว่าไม่จำเป็น จึงไม่เคยให้เงินอั่งเปาเขาสักครั้ง
ตอนเด็ก ๆ ไม่เคยได้รับเงินอั่งเปา เขาจึงคิดว่าต่อให้โตขึ้นก็คงไม่ได้รับเหมือนกัน ไม่เคยคิดเลยว่าอายุยี่สิบสี่แล้วจะได้รับเงินอั่งเปา
เหอเชี่ยวหลานยิ้มแย้ม เอ่ยอย่างจริงใจว่า “เสี่ยวหราน สวัสดีปีใหม่นะลูก!”
เคอหรานพยักหน้า ปลายนิ้วบีบซองแดงปกสวยงามที่หนักอึ้งไว้แน่น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ขอบคุณครับแม่”
เสิ่นอู้เหมียนฟังออกว่าน้ำเสียงเขาไม่ปกติ จึงหันไปมอง พอเห็นขอบตาแดงก่ำก็ถามเสียงนุ่ม “เป็นอะไรคะ?”
เคอหรานยกมือขึ้นเช็ดหางตาอย่างไม่ใส่ใจ พลางยิ้ม “ซาบซึ้งมากไปหน่อยครับ”
แค่ซองแดงซองเดียวก็ซาบซึ้งจนร้องไห้ได้ เมื่อก่อนเขาผ่านวันเวลาแสนลำบากแบบไหนกันนะ
สุดยอดของความรักคือการทะนุถนอมและเป็นห่วง
แววตาของเสิ่นอู้เหมียนเต็มไปด้วยความสงสาร เธอยื่นแขนไปโอบเอวแข็งแรงของชายหนุ่ม “เคอหราน คุณมีบ้านแล้วนะ”
“เพราะฉะนั้นต่อไปทุกปีก็จะมีแบบนี้นะคะ”
พอได้ยินเช่นนั้น ขอบตาของเคอหรานก็ยิ่งแดงขึ้นไปอีก
เหอเชี่ยวหลานเอ่ยขึ้นว่า “ใช่แล้ว เสี่ยวหราน ต่อไปทุกปีก็จะมี แม่จะใส่เงินก้อนโตให้ลูกทุกปีเลย!”