บทที่ 20 ดมให้ดี
ลมหายใจของทั้งสองคนพันเกี่ยวกัน นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่สะอาดสะอ้านคือรัตติกาลอันมืดมิด ทั้งคู่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ บรรยากาศรอบตัวพลันร้อนระอุขึ้นมา คลุมเครือชวนใจเต้นจนแทบควบคุมไม่อยู่
ใบหน้าของเสิ่นอู้เหมียนแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เขากำลังพูดอะไรแปลก ๆ อีกแล้ว
หญิงสาวก้มหน้า ขนตาสั่นไหวเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “คุณก็หอมเหมือนกันนะ……”
“เหรอ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังข้างหู
“งั้นที่รัก ตัวผมหอมกลิ่นอะไรล่ะ”
มือใหญ่เรียวยาวข้อนิ้วชัด เส้นเลือดปูดนูนของเคอหรานวางลงบนสายคาดเสื้อคลุมอาบน้ำอย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้นิ้วพันสายคาดนั้นอย่างคลุมเครือ “ถ้าผมถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก ที่รักช่วยดมให้ดี ๆ ได้ไหม”
เสิ่นอู้เหมียน “……”
นิ้วของเขาออกแรงเบา ๆ
“สวบ ๆ—”
สายคาดเสื้อคลุมอาบน้ำค่อย ๆ คลายออก
เสียงผ้าเสียดสีกันเบา ๆ ดังขึ้น ทำเอาเสิ่นอู้เหมียนใจเต้นระทึก
เธอยื่นมือไปกดมือที่กำลังซุกซนของเคอหรานไว้ทันที แล้วขึ้นเสียงดังขึ้นหลายระดับ “ไม่ได้! ผู้ชายก็ต้องปกป้องตัวเองนะ ห้ามถอดเสื้อผ้าให้คนอื่นดูตามใจชอบ!”
ใบหน้าหล่อเหลาของเคอหรานมีรอยยิ้มเกียจคร้านแต้มอยู่ เขายังได้คืบจะเอาศอก แกล้งเธอต่อ “ที่รักไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย ที่รักเป็นภรรยาของผม”
เสิ่นอู้เหมียน “……”
เสิ่นอู้เหมียนรู้สึกเหมือนหลอดเลือดในตัวพุ่งทะยาน จนรับมือไม่ไหวจริง ๆ
เธอเปลี่ยนเรื่อง “คืนนี้ฉันนอนที่ไหนเหรอ”
“นอนที่นี่ นอนกับผม”
เสิ่นอู้เหมียนเงยหน้ามองเคอหรานทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “ฉันนอนกับคุณเหรอ?!”
เคอหรานตอบรับอย่างเอื่อยเฉื่อย มุมปากมีรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนเอ่ยอย่างเอาใจใส่ “ผมต้องนอนเป็นเพื่อนคุณสิที่รัก กลางคืนอยู่คนเดียวคุณจะกลัวนี่”
เสิ่นอู้เหมียนส่ายหน้า “ฉันไม่กลัว ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว นอนคนเดียวตอนกลางคืนได้ ขอบคุณที่หวังดีนะ แต่ไม่ต้องหรอก”
“คุณไม่ใช่เด็กเหรอ” เคอหรานยกมุมปากขึ้น หยอกเธอได้อย่างคล่องแคล่ว “ก็เด็กของผมไง”