รูปโปรไฟล์วีแชตของเคอหรานเป็นเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงบัลเลต์สีขาวสะอาด แขนเรียวเล็กยกขึ้นกลางอากาศ ขาข้างหนึ่งงอถีบไปด้านหลัง ปลายเท้าเหยียดตรงตึง
เส้นผมสีดำสยายละเอียดอ่อนแผ่ลงบนต้นคอขาวผ่องยาวระหง ดูงดงามสง่าราวกับหงส์ขาวผู้สูงศักดิ์
มองไปมองมา ดวงตาของเสิ่นอู้เหมียนก็หมองเศร้าลง
หากครอบครัวเธอไม่เกิดเรื่องขึ้น สาขาที่เธอเลือกเรียนแต่แรกควรเป็นการเต้นรำ เธอชอบเต้นรำมาตั้งแต่เด็กแล้ว
เก็บงำความรู้สึกโศกเศร้าไว้ เสิ่นอู้เหมียนพิมพ์ข้อความบนแป้นพิมพ์
[สวัสดี ฉันคือเสิ่นอู้เหมียน เป็นพี่สาวของเสิ่นสวี่อัน]
[เรื่องค่าชดเชยที่เสิ่นสวี่อันขับรถชนท้าย จะผ่อนชำระหนี้ได้ไหม?]
อู้อู๋: [วิลล่าเลขที่ 88 เซี่ยวสุ่ยวาน มาหาฉันถึงที่นั่น]
ชื่อเล่นวีแชตของเขาเรียกว่า 'อู้อู๋' ความจริงแล้วเสิ่นอู้เหมียนไม่เคยเห็นหน้าตาของเคอหรานมาก่อน แค่เคยได้ยินชื่อเสียงของเขา
โดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกว่าชื่อเล่นวีแชตนี้กับตัวเขา… ช่างตรงกันข้ามกันมาก
มองดูข้อความ เสิ่นอู้เหมียนครุ่นคิด
เงินจำนวนมากมายขนาดนี้ จำเป็นต้องคุยกันต่อหน้าจริง ๆ
อู้วอู้ว: [ได้ เธอว่าตอนไหนสะดวก?]
อู้อู๋: [พรุ่งนี้ตอนค่ำ]
ซางหว่านหนิงพูดว่า “โพสต์นั่นถูกลบออกไปแล้วนะ”
เพียงพริบตาเดียว ก็ถูกลบเกลี้ยงจนไร้ร่องรอย
สวีถง: “คงถูกเคอหรานพบเข้าแล้วล่ะ”
ซางหว่านหนิงทิ้งตัวลงบนเตียง ถอนหายใจ “คำขอเป็นเพื่อนในวีแชตของเคอหรานยังไม่ผ่านเลยนะ”
“ทำไม เห็นเคอหรานแล้วปิ๊งหรือไง?”
“เปล่าสักหน่อย แค่อยากแอดหนุ่มหล่อไว้ รับรู้ถึงแวดวงสังคมชั้นสูงบ้าง”
ฟังสองคนคุยกัน เสิ่นอู้เหมียนมองดูหน้าจอแชตกับเคอหราน
เคอหรานตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของเธอทันทีในไม่กี่วินาที
ลองนึกแทนใจเขา หากมีคนติดหนี้เธอสองล้าน แล้วคนนั้นมาแอดเธอ เธอเองก็คงตอบรับทันทีเช่นกัน
เรื่องนี้ เสิ่นอู้เหมียนไม่ได้คิดอะไรต่อ
-
ค่ำวันรุ่งขึ้นหกโมง เสิ่นอู้เหมียนมาถึงเซี่ยวสุ่ยวาน
เพิ่งถึงนอกหมู่บ้าน ก็มีป้าผู้แต่งกายภูมิฐานคนหนึ่งเข้ามาทักทาย “คุณคือคุณเฉินสินะ?”
เสิ่นอู้เหมียนพยักหน้า “อืม ค่ะ”
“เชิญตามดิฉันมา คุณชายรออยู่ในบ้าน” ป้าผายมือเชิญ
“ค่ะ”
“คุณเฉินเรียกดิฉันว่าหวางหมาหรือแม่หวังก็ได้”
เสิ่นอู้เหมียนเม้มริมฝีปากเป็นรอยยิ้มบาง ๆ พูดอย่างสุภาพ “อืมค่ะ แม่หวัง”
รถตู้รับรองหรูจอดอยู่ภายในหมู่บ้าน เสิ่นอู้เหมียนได้รับเชิญขึ้นรถ
รถแล่นไปราวสิบนาทีก็มาถึงหน้าวิลล่าหลังหนึ่ง
เสิ่นอู้เหมียนลงจากรถ เดินเข้าไปในวิลล่า
การตกแต่งทั้งวิลล่าเป็นสีขาวนวล ไม่ว่าเฟอร์นิเจอร์อะไรก็ล้วนเป็นสีขาวนวล ดูทันสมัยมาก
เงยหน้าขึ้นมองไปยังห้องนั่งเล่น เสิ่นอู้เหมียนเห็นร่างหนึ่งเอนพิงโซฟาหนังอย่างเกียจคร้าน
รูปร่างของเด็กหนุ่มดูผึ่งผายสูงโปร่ง ต่อให้นั่งอยู่ก็ดูออกว่าสูงมาก กะด้วยสายตาคงไม่ต่ำกว่า 190 เซนติเมตร
บนตัวสวมเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำอย่างไม่ใส่ใจ คอเปิดกว้างเป็นรูปตัววีลึก เผยให้เห็นแผ่นอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเป็นบริเวณกว้าง แฝงไว้ด้วยความเจ้าชู้อยู่บ้าง
กำลังก้มหน้ากดมือถือเล่น ผมสีดำละเอียดปรกคลุมหน้าผากอิ่มเกลี้ยงเบา ๆ ปิดบังคิ้วตาที่เย็นชาเกียจคร้านเล็กน้อย แนวกรามสีขาวเย็นดูคมคายและงดงาม
บางทีคงได้ยินเสียงฝีเท้า เด็กหนุ่มจึงเงยเปลือกตาสีขาวเย็นขึ้นมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่ยี่หระ
เสิ่นอู้เหมียนจึงได้เห็นหน้าตรงของเขาชัดถนัดตา
เป็นใบหน้าที่หล่อเหลาจนเกินเหตุ
อีกฝ่ายมีหนังตาสองชั้นลึกเป็นร่อง โครงตาบางเฉียบยาว เบ้าตาลึกสันคิ้วสูง ผิวพรรณขาวเย็น ริมฝีปากบางเฉียบ ดูออกจะเฉยชาไร้ความรู้สึก
เคอหรานเลิกคิ้วขึ้นอย่างเกียจคร้าน ยานคางพูดทีละคำ “เฉิน อู้ เหมียน?”
น้ำเสียงค่อนข้างเย็น
เสิ่นอู้เหมียนได้สติ พยักหน้า ริมฝีปากเม้มเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “อืม สวัสดี ฉันคือเสิ่นอู้เหมียน”
“ที่มาหาเธอวันนี้ อยากจะหารือเรื่องขอผ่อนชำระค่าชดเชยสองล้านนั้น เธอวางใจได้ เรื่องนี้ทางเราจะชดใช้ให้แน่นอน ไม่หนีไปไหนทั้งนั้น” เธอรับประกันอย่างหนักแน่น
เคอหรานมองดูเธอด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ ตั้งแต่หัวจรดเท้า และกวาดกลับขึ้นมาจากเท้าถึงหัว ละเอียดไม่ละเว้นสักจุด
แขนท่อนที่เส้นกล้ามเนื้อสวยงามพาดอยู่บนที่เท้าแขนของโซฟา นิ้วที่เรียวยาวเป็นโครงกระดูกเคาะเป็นจังหวะเป็นพัก ๆ เกิดเสียงเบา ๆ
เห็นเคอหรานจ้องมองตนเองไม่พูดไม่จา มือทั้งสองของเสิ่นอู้เหมียนที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เสียงเคาะนั้นเหมือนกำลังเคาะบนเส้นเลือดของเธอ ในใจเกิดความรู้สึกตึงเครียดอย่างแรง
ห้องนั่งเล่นอันกว้างใหญ่งียบสงัด แม้เข็มตกสักเล่มก็คงได้ยินเสียง
เสิ่นอู้เหมียนยิ่งตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ เพิ่งอ้าปากจะพูด แต่อีกฝ่ายกลับขัดขึ้นมาก่อน
“ใช้เนื้อตัวผ่อนชำระ”
เขาเอ่ยเพียงสองคำ
เสิ่นอู้เหมียนตกตะลึงจนลืมตาโพลงขึ้นเล็กน้อย “อะไรนะ?"
ใช้เนื้อตัวผ่อนชำระ?
ใช่ความหมายที่เธอคิดไหม?
เคอหรานเอ่ยด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่เก็บมาใส่ใจ “ผมสนใจคุณมาก”
ม่านตาของเสิ่นอู้เหมียนสั่นไหวเล็กน้อย
สนใจตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรกเลยงั้นเหรอ? แค่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้
สองล้านสำหรับเธอตอนนี้ แทบจะเป็นค่าชดเชยมหาศาลเลยทีเดียว อีกทั้งค่ารักษาพยาบาลของแม่ทุกเดือน บางทีเธออาจใช้หนี้ทั้งชีวิตก็ยังไม่หมด
มือทั้งสองข้างค่อย ๆ กำแน่นเป็นหมัด สติกำลังฉุดรั้งความคิดของเสิ่นอู้เหมียนไว้อย่างบ้าคลั่ง
ตรงกันข้ามกับเคอหราน เขาดูไม่รีบร้อนอะไรเลย สีหน้าลอยละลิ่วราวกับสายลมและเมฆบางเบา
นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เสิ่นอู้เหมียนค่อย ๆ เงยดวงตาขึ้นมา “เก็บเป็นความลับได้ไหมคะ? ตอนอยู่ที่โรงเรียนเราทำตัวห่างเหินกัน”
“สองข้อเรียกร้อง”
เสิ่นอู้เหมียนงุนงง “อะไรนะ?”
เมื่อสบตากับดวงตาคู่สวยแวววาวของเด็กสาว เคอหรานยกยิ้มที่มุมปากบาง ๆ ขึ้น เอ่ยอย่างเนิบนาบ
“เท่ากันเลยคือผมก็ขอข้อเรียกร้องจากคุณสองข้อ”
“งั้นข้อเรียกร้องข้อแรกก็คือ——”
“เป็นแฟนกับผม”
จู่ ๆ แววตาของเขาก็จ้องตรงแน่วแน่ “ข้อเรียกร้องข้อที่สอง…”
น้ำเสียงที่จงใจยานยาวแฝงไว้ด้วยความคลุมเครือและเย้ายวนราวกับเบ็ดอันเล็กที่เกี่ยวโยงหัวใจดวงน้อยที่เต้นระรัวของเสิ่นอู้เหมียนไว้แน่น
เกรงว่าเขาจะพ่นข้อเรียกร้องที่โจ่งแจ้งเกินเหตุออกมา
“ผมยังนึกไม่ออก”
“…” แท้จริงแล้วคือการหลอกให้ตายใจ
เขากล่าวเสริมอีกว่า “อีกอย่างนะ ผมไม่กินเจ”
ถามอย่างมีรูปแบบ “คุณรับได้ไหม?”
ริมฝีปากของเสิ่นอู้เหมียนคล้ายจะอ้ำอึ้ง “…ได้”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาแว่วอยู่ข้างหู
“มานี่”
เคอหรานเหยียดลำตัวท่อนบนขึ้น นิ้วยาวทรงพลังกระดกบนโต๊ะน้ำชาตรงหน้า เคาะเบา ๆ เป็นสัญญาณ “นั่งตรงนี้”
ลูกกระเดือกของเสิ่นอู้เหมียนขยับขึ้นลงอย่างกระสับกระส่าย ลังเลอยู่สองวินาทีจึงก้าวขาเดินไป
เธอหลุบตามองตำแหน่งที่เขาชี้
บนโต๊ะน้ำชา ระหว่างขาทั้งสองข้างที่ถ่างกว้างของเขา
สายตาหยุดชะงักไป เสิ่นอู้เหมียนค่อย ๆ เลี่ยงขายาวของเขา นั่งลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างระแวดระวัง ขณะเดียวกันก็ถูกล้อมกรอบไว้ระหว่างขาทั้งสองของเขาเช่นกัน
สัมผัสเย็นเล็กน้อยส่งผ่านชายกระโปรงเข้าสู่สะโพกอย่างชัดเจน
ในเวลาเดียวกัน กลิ่นหอมของมินต์เย็นบางเบาอันเป็นเอกลักษณ์ล้ำเข้ามาในโพรงจมูกของเสิ่นอู้เหมียนอย่างไม่เกรงใจ
เสิ่นอู้เหมียนเงยหน้าขึ้น ก็สบตาคู่ดำสนิทของเคอหรานเข้าอย่างจัง
เขากำลังจ้องมองเธออย่างไม่กะพริบตา ยกมือขึ้น นิ้วมือสวยเป็นโครงกระดูกลูบไล้ใบหน้าของเธอเบา ๆ
สัมผัสนุ่มละเอียดลื่น ราวกับกำลังลูบเนยหยกชั้นดี
โพรงจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานอบอุ่นละมุนของหญิงสาว แววตาของเคอหรานเปลี่ยนเป็นมืดมน เอ่ยอย่างอ่อนโยนสนิทสนม “เบบี๋”
ปลายนิ้วพัดผ่านอย่างอ่อนโยน ก่อให้เกิดความจั๊กจี้ระรวยแสนซ่า ขนตาของเสิ่นอู้เหมียนจึงสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่
คำว่า “เบบี๋” ที่ทั้งอ่อนหวานและลึกซึ้งนั้น ฟังแล้วหัวใจเธอเต้นระทึก
เคอหรานโน้มตัวเข้าใกล้อย่างเนิบนาบ ลมหายใจร้อนระอุเป่ากระทบบนใบหน้าของเสิ่นอู้เหมียน
“แฟนหนุ่มหน้าตาน่ากลัวงั้นเหรอ?”
“ทำไมถึงได้ตัวสั่นล่ะ?”