บทที่ 54 อยากได้
เพื่อไม่ให้ตก เสิ่นอู้เหมียนจึงทำได้เพียงโอบคอเคอหรานไว้แน่น
เคอหรานหัวเราะเสียงต่ำ เสียงแหบพร่าน่าหลงใหล “เบบี๋ กระตือรือร้นขนาดนี้เชียว”
“เคอหราน ฉันไม่มีแรงแล้ว……”
“ทำไมไม่มีแรงอีกแล้วล่ะ” น้ำเสียงเขาฟังดูจนใจ ทว่าขณะเอ่ยหยอกด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน หางเสียงที่ลากยาวกลับเต็มไปด้วยความร้ายกาจ
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะข้างหู เสิ่นอู้เหมียนก็รู้ทันทีว่าไอ้เคอหรานจงใจ โมโหจนเธออ้าปากกัดไหล่เขาเต็มแรง
เคอหรานยกมือประคองท้ายทอยหญิงสาว ลูบศีรษะเธอเบา ๆ แล้วก้มลงแนบข้างหู พูดหยอกเย้าว่า
“เบบี๋ ทำไมชอบกัดคนกันนัก หืม?”
อีกด้านหนึ่ง แค่คิดว่ายารักษาโรคของเคอหรานถูกเปลี่ยนเป็นยากระตุ้น เซี่ยหวยซวี่ก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เขาไปที่ผับเหยเซ่อ แล้วสั่งสาวบริการมาทั้งกลุ่มเพื่อเล่นสนุกกับพวกเพื่อนเหลวไหลของเขา
เซี่ยหวยซวี่ถือแก้วไวน์แดงด้วยมือที่ข้อนิ้วเรียวยาวชัดเจน เขย่าแก้วเบา ๆ สองครั้งอย่างไม่ใส่ใจ เปลือกตาขาวเย็นหลุบมองเครื่องดื่มในแก้ว ดวงตาครุ่นคิด
นิ้วมือเรียวขาวนุ่มนวลไล้ขึ้นไปบนท่อนแขนกำยำของชายหนุ่ม สาวบริการที่นั่งข้างเขายิ้มยั่วพลางมองเซี่ยหวยซวี่ น้ำเสียงอ่อนหวานเย้ายวน
“พี่ป้อนหนูหน่อย~”
เซี่ยหวยซวี่หันไปมองสาวบริการ ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างเจ้าสำราญ “อยากให้พี่ป้อนยังไงล่ะ?”
สาวบริการเขินอาย ซบเข้าไปในอ้อมอกเซี่ยหวยซวี่ “อยากให้พี่ป้อนปากต่อปากค่ะ”