บทที่ 5 จูบบนรองเท้า AJ
เมื่อเป็นแฟนกัน การจับมือ กอด จูบ เรื่องใกล้ชิดเหล่านี้ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้
หากพวกเขาเป็นแฟนกันอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม เฉินอู้เหมียนอาจจะยังปฏิเสธได้ แต่ตอนนี้พวกเขาไม่ใช่
เฉินอู้เหมียนเงยหน้ามองเขา ฉีกยิ้มอ่อนหวาน "ได้สิ"
"ดี งั้นเธอมาเลย"
เฉินอู้เหมียน: "...?"
หมายความว่าอย่างที่เธอเข้าใจหรือเปล่า ให้เธอเป็นฝ่ายรุก?
รอไปครู่หนึ่ง เคอหรานก็ไม่มีท่าทีอะไร
เอาล่ะ ให้เธอเป็นฝ่ายรุกจริง ๆ
เคอหรานสูงมาก ต่อให้เธอเขย่งปลายเท้าก็คงจูบไม่ถึงปากเขา
และเคอหรานก็เอาแต่ยืนพิงอย่างสบายอารมณ์เหมือนท่านลอร์ด ไม่มีท่าทีอะไรเลย ไม่รู้จักใส่ใจผู้หญิงบ้าง ก้มหน้าลงมาหน่อย
เฉินอู้เหมียนถามอย่างช้า ๆ "คุณก้มหน้าลงมาได้ไหมคะ"
"เหยียบขึ้นมาสิ"
เฉินอู้เหมียนตาเบลอ "เหยียบตรงไหนคะ"
"เหยียบบน AJ ของฉัน"
"จูบฉัน"
เฉินอู้เหมียนก้มลงมองรองเท้าของเขา
เป็นรองเท้าบาสเก็ตบอล AJ คู่หนึ่ง มูลค่ากว่าหกหมื่นหยวน
"ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวก็เปื้อนหรอก"
เฉินอู้เหมียนได้ยินว่าผู้ชายบางคนหวงรองเท้ามาก ถูกเหยียบเปื้อนก็จะโกรธ แล้วรองเท้าคู่นี้ก็แพงขนาดนี้ เธอเกรงใจ ไม่กล้าเหยียบ
เคอหรานไม่สนใจเลยสักนิด พูดเสียงขี้เกียจ "ไม่เป็นไร ฉันมีรองเท้าเยอะ"
"ไม่ต้องพูดว่าเหยียบรองเท้าฉันเลย ต่อให้เหยียบตัวฉันก็ได้"
เฉินอู้เหมียน: "..."
แขนแข็งแรงล่ำสันข้างหนึ่งโอบกระชับเอวบางของเฉินอู้เหมียน เคอหรานเกี่ยวเอวบางนั้นยกขึ้น ให้ปลายเท้าเธอเหยียบอยู่บนรองเท้าบาสของเขาอย่างมั่นคง
เฉินอู้เหมียนทรงตัวไม่มั่น รีบคว้าแขนที่มีมัดกล้ามเป็นมัด ๆ ของเขาโดยสัญชาตญาณ
สัมผัสแข็งแรงแน่นกระชับส่งผ่านมาทางปลายนิ้ว เกิดเป็นไอร้อนอย่างประหลาด ทำให้นิ้วของเฉินอู้เหมียนงอหดเล็กน้อย
เคอหรานเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างประคองเอวเธอ
เมื่อยืนได้มั่นคงแล้ว เฉินอู้เหมียนก็เงยหน้ามองเขา
ดวงตาของอีกฝ่ายดำสนิท ราวกับมีวังวนข้างใน ราวกับกำลังยั่วยวนและล่อลวงเธอ ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งเข้าไป
เฉินอู้เหมียนกลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก ปลายนิ้วไต่ขึ้นไปบนไหล่ของเคอหราน แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง
ท่วงท่าเนิบช้าแผ่วเบา กลั้นหายใจเล็กน้อย ดูตื่นเต้นมาก
เคอหรานปรายเปลือกตาขาวซีดเย็นชา มองการกระทำของเด็กสาวอย่างไร้อารมณ์
ในที่สุด จูบก็ตกลงบนริมฝีปากของเขา ราวกับมีขนนกเบา ๆ ปัดผ่าน
เป็นจูบที่เบามาก เพียงแค่แตะประกบธรรมดา
แต่กระดูกก้นกบของเคอหรานกลับเหมือนมีไฟฟ้าวิ่งแล่นซู่ซ่าขึ้นมา ขนตาดกดำสั่นระริกอย่างแรง ปลายหูแดงระเรื่อ
สัมผัสเย็นนิด ๆ นุ่มมาก เหมือนเจลลี่ เฉินอู้เหมียนกะพริบตาปริบ ๆ
ไม่กี่วินาทีต่อมา เฉินอู้เหมียนก็ถอนริมฝีปากออกจากเขา "เสร็จแล้วค่ะ"
อยู่นานทีเดียว เคอหรานก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร สีหน้าเรียบเฉย
เห็นเคอหรานนิ่งไม่ไหวติง เฉินอู้เหมียนนึกว่าเขารังเกียจเธอ เขินอายและเก้อเขิน เอามือเกาหัว
"ขอโทษนะคะ ฉันไม่เคยมีแฟน จูบไม่ค่อยเป็น..."
ขนตากระตุกวาบ เคอหรานได้สติ ก้มลงกระซิบข้างหูเธอ หัวเราะเสียงแหบพร่าเปี่ยมไปด้วยความสุขสมอย่างชัดเจน
"จูบแรกเหรอ"
เฉินอู้เหมียนหน้าเล็กแดงระเรื่อ พยักหน้า แล้วส่งเสียงอืมอ่อนหวาน
"ฉันสอนเอง"
แทบจะทันทีที่เสียงพูดจบ เคอหรานก็ช่วงชิงริมฝีปากของเฉินอู้เหมียน
บรรจงวาดไล้ริมฝีปากของเด็กสาวอย่างเนิบนาบ
ดูดดื่มริมฝีปากเธอจนชุ่มฉ่ำอย่างเชื่องช้า
เฉินอู้เหมียนกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ ขนตางอนงามเป็นแพหนาสั่นระริกเป็นจังหวะ เขินอายจนต้องหลับตาลง หัวใจเต้นรัวอย่างรุนแรง
ส่วนเคอหรานไม่ยอมหลับตาเลย ลืมตาตลอด พลางดูดดื่มพลางจ้องมองคิ้วตาสุกใสแพรวพราวของเด็กสาวอย่างแน่วแน่และดุดัน
"ที่รัก ฉันจะจูบแรงขึ้นหน่อยแล้วนะ"
เสียงรายงานของเขาดังขึ้นข้างหู
วินาทีต่อมา เขาโจมตีอย่างดุเดือด
ร่างถูกจูบจนอ่อนยวบเอนไปข้างหลัง ปลายนิ้วที่เกาะแขนเคอหรานขึ้นเป็นสีชมพูสวยชวนมอง
ตอนที่เฉินอู้เหมียนใกล้จะยืนไม่อยู่ เคอหรานก็อุ้มตัวเธอขึ้นมา มือใหญ่ที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนประคองสะโพกของเด็กสาว แล้วหมุนตัว เปลี่ยนเป็นยกเธอแนบกับประตูแทน
มือเขาแตะลูบที่ต้นขาเธอเบา ๆ เคอหรานพูดด้วยเสียงแหบพร่า เกลี้ยกล่อมว่า "ที่รักทำตัวดี ๆ เกี่ยวเอวฉัน"
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เคอหรานถึงได้ยุติจูบอันเชี่ยวกรากนี้
ปลายนิ้วสะอาดเช็ดไปตามริมฝีปากของเด็กสาว
เคอหรานยกยิ้มมุมปากอย่างไม่ใส่ใจ ล้อเลียนด้วยท่าทีเกียจคร้าน
"น้ำลายเยอะจังเลยนะ"
"..."
"ที่รัก ต่อจากนี้เวลาจูบกับฉันต้องได้มาตรฐานแบบนี้ เข้าใจไหม"
เฉินอู้เหมียนหอบหายใจแผ่วเบา แล้วส่งเสียงอืมเบา ๆ
เสียงหัวเราะแผ่วเบาตกกระทบข้างหู เคอหรานถาม "ยังยืนไหวไหมครับที่รัก"
"...ไหวค่ะ"
"ดี"
เคอหรานวางเฉินอู้เหมียนลง ก้มตัวลงจัดกระโปรงให้เธอ แล้วจัดผมให้ จากนั้นก็จูงมือเธอ
นิ้วทั้งสิบประสานกัน
ประตูห้องลองเสื้อเปิดออก พอดีกับตอนนั้น ห้องลองเสื้อข้าง ๆ ก็เปิดออกเช่นกัน
ซูหยวนเดินพรวดพราดออกมาจากข้างในด้วยความโกรธ
"พี่หยวน"
มีเสียงเรียกดังมาจากข้างหลัง ซูหยวนหยุดชะงัก หันกลับไปมอง เห็นเคอหราน
ไม่แปลกใจ
ต้วนชิงเหยี่ยนมักจะอยู่กับเคอหรานเสมอ
อย่างที่สุภาษิตว่า ปลาเหมือนย่อมว่ายน้ำในสระเดียวกัน นกเหมือนย่อมบินอยู่รวมฝูง
ต้วนชิงเหยี่ยนเลวร้ายขนาดนั้น เพื่อนของเขาก็คงไม่ใช่คนดีอะไร
ซูหยวนไม่ค่อยชอบหน้าต้วนชิงเหยี่ยนและเพื่อน ๆ ของต้วนชิงเหยี่ยนเท่าไหร่ แต่ก็ยังต้องไว้หน้าเคอหราน เธอฉีกยิ้มด้วยริมฝีปากแดงสวย แล้วทักทายอย่างผิวเผิน
"คุณชายเคอ"
"พี่หยวน ขอลายเซ็นหน่อยสิ"
ซูหยวนขมวดคิ้ว "คุณจะเอาลายเซ็นฉันไปทำอะไร"
"เอาไปเอาใจแฟนสาว"
ข้างหลังเขามีเด็กสาวคนหนึ่งเดินออกมา
ซูหยวนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
นานทีปีหน เคอหรานถึงมีแฟน
เฉินอู้เหมียนเห็นไอดอล ตาเป็นประกาย "พี่ซูหยวนสวัสดีคะ หนูชอบพี่มากเลย ขอลายเซ็นได้ไหมคะ"
เด็กสาวผิวขาวผ่อง หน้าเล็กเท่าฝ่ามือ จมูกเล็กน่ารัก ริมฝีปากแดงระเรื่อ เวลายิ้ม มุมปากจะมีลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง น่ารักและอ่อนหวานมาก
ซูหยวนชำเลืองมองเคอหราน
นี่มันกินดีหามดีเกินไปแล้วนะ ไปหลอกสาวมาจากไหน
ซูหยวนยิ้มสวยมีเสน่ห์ เดินตรงเข้ามาหาเฉินอู้เหมียนอย่างกระตือรือร้น
"ได้สิจ๊ะ ที่รัก"
เฉินอู้เหมียนตื่นเต้นอย่างที่สุด แทบอยากจะกรี๊ดออกมา
ใครจะไปเข้าใจว่าไอดอลของตัวเองเรียกเธอว่าที่รัก แล้วยังเดินเข้ามาหาเธออีก!
ทันใดนั้น เฉินอู้เหมียนก็นึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าเปลี่ยนไป "แย่แล้ว หนูไม่ได้เอากระดาษกับปากกามาด้วย!"
มีอะไรบางอย่างถูกยัดใส่มือเธอ เฉินอู้เหมียนก้มลงดู
เป็นกระดาษกับปากกา
มองตามแขนที่ยื่นมา ก็เห็นเคอหราน
สบตากับสายตาที่เด็กสาวมองมา เคอหรานก็ยักคางอย่างเกียจคร้าน "เอาไปให้ไอดอลเธอเซ็นสิ"
เฉินอู้เหมียนรู้สึกขอบคุณ "ขอบคุณนะคะ"
ความรู้สึกดี ๆ ต่อเคอหรานพุ่งทะยานขึ้นทันที
เฉินอู้เหมียนถือกระดาษกับปากกาเดินเข้าไป "พี่ซูหยวนคะ นี่ค่ะ"
ซูหยวนรับกระดาษกับปากกา ลงนามของตัวเองบนกระดาษขาว
เฉินอู้เหมียนโค้งตัวอย่างดีใจ "ขอบคุณพี่ซูหยวนคะ"
ซูหยวนหัวเราะ ยกมือขึ้นลูบหัวเฉินอู้เหมียน เอ่ยชมว่า "ไม่เป็นไรจ๊ะ เธอน่ารักมาก"
"ไม่หึงเหรอ" เสียงทุ้มใสมาจากด้านข้าง
เคอหรานหันมอง เหลือบเห็นต้วนชิงเหยี่ยนพิงอยู่บนกรอบประตู
ในแววตาอีกฝ่ายมีไอเย็นจาง ๆ จ้องเขม็งไปที่มือของซูหยวนที่กำลังลูบหัวเฉินอู้เหมียน
เคอหรานพูดเนือย ๆ "เธอมีความสุขก็พอแล้ว"
ต้วนชิงเหยี่ยนหันมามองเขา "เมื่อไหร่แม่งมาเล่นรักบริสุทธิ์แล้ววะ"
เคอหรานพูดหน้าด้าน ๆ "ฉันรักบริสุทธิ์มาตลอดอยู่แล้วนา"
ต้วนชิงเหยี่ยนทำหน้าดูถูก
หลังจากเซ็นชื่อแล้ว ซูหยวนก็จากไป ต้วนชิงเหยี่ยนก็ตามเธอไปติด ๆ
เฉินอู้เหมียนมองตามซูหยวนไป กุมลายเซ็นไว้ในฝ่ามือ ราวกับจับสมบัติล้ำค่า
เคอหรานทำเสียงจิ๊จ๊ะในใจ
สมบัติขนาดนั้นเลยเหรอ
เฉินอู้เหมียนหันมา ก็เห็นเคอหรานกำลังมองเธอ เธอกะพริบตาปริบ ๆ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา ขอบคุณอย่างจริงจังอีกครั้ง
"ขอบคุณนะคะ คุณเคอหราน"
เคอหรานแกล้งแหย่ "มีแค่คำขอบคุณลมปากเปล่า ไม่มีอะไรตอบแทนเป็นชิ้นเป็นอันหน่อยเหรอ"
เฉินอู้เหมียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถาม "...คุณอยากได้อะไรตอบแทนคะ"
"ของตอบแทนเมื่อกี้ก็ให้ไปแล้วไม่ใช่เหรอ" นิ้วเรียวยาวของเคอหรานแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบา ๆ แววตาล่อลวง บอกเป็นนัยถึงจูบเมื่อครู่
ริมฝีปากบางยกยิ้มเกียจคร้าน "เจ้าหญิงอู้วอู้ว"
"หวานมากเลย"
เจอเข้ากับดวงตาสีดำสนิทที่แฝงรอยยิ้มของเขา ตัวเฉินอู้เหมียนก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที
ยังคงแยกกันออกไปเช่นเดิม
เมื่อเงาร่างของเฉินอู้เหมียนหายลับไปจากสายตา สีหน้าของเคอหรานก็เย็นเยือกลงทันที น้ำเสียงเยียบเย็น "ดูหนำใจหรือยัง"