บทที่ 12 ตัวป่วนมืออาชีพ
สวี่ชิงขมวดคิ้ว “ดวงตาของพี่โจวได้รับบาดเจ็บเพราะปกป้องทรัพย์สินของชาติ เราไม่ควรนินทาลับหลังแล้วเรียกเขาว่าคนตาบอด เขาเป็นวีรบุรุษที่น่านับถือมาก”
ฉินเสวี่ยเหมยเองก็ได้ยินคนอื่นพูดถึงเขา แล้วเรียกคนตาบอดคำแล้วคำเล่า พอเผลอปากไวก็พูดออกมาเสียแล้ว คราวนี้เธอรีบตบปากตัวเอง “โทษฉันเอง ๆ ฉันไม่ได้หมายความอย่างอื่น แค่จะถามว่าเธอยังจะแต่งงานกับเขาไหม”
สวี่ชิงยิ้ม “แต่งสิ! ก่อนหน้านี้ที่ฉันไม่ยอมแต่งกับเขา ไม่ใช่เพราะดวงตาของเขาบาดเจ็บ แต่เพราะเขากับโจวจิ่นเซวียนเป็นพี่น้องกัน ถ้าแต่งเข้าไปคงอึดอัด แต่พอได้รู้จักเขาแล้ว ฉันก็พบว่าเขาเป็นคนดีมาก เป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบ แต่งกับเขา เขาต่างหากที่ขาดทุน”
ฉินเสวี่ยเหมยเห็นแววตาของสวี่ชิงเป็นประกายยามพูดถึงโจวจิ้นหนาน จึงโล่งใจขึ้น “เธอคิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว ฉันกลัวจริง ๆ ว่าเธอจะคิดไม่ตก...”
สวี่ชิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี พลางชี้ข้อมือที่พันผ้าเช็ดหน้าไว้ “ฉันผ่านเรื่องนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง เลยคิดได้แล้วล่ะ ไม่มีทางเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นอีกแน่”
ฉินเสวี่ยเหมยเห็นสภาพจิตใจของสวี่ชิงตอนนี้แล้วก็ยินดีจากใจจริง “อย่างนั้นก็ดี หวังว่าต่อไปพวกเราจะสบายดีกันทุกคน”
สวี่ชิงพยักหน้า “อืม เพราะงั้นตอนดูตัว เธอต้องคิดให้ดี ๆ นะ”
ฉินเสวี่ยเหมยเห็นสวี่ชิงพูดถึงเรื่องแต่งงานของเธออยู่เรื่อย ๆ อีกทั้งยังใส่ใจเรื่องนี้จริงจัง จึงตอบว่า “ได้ ฉันจะคิดให้ดีแน่นอน”