สวี่ชิงไม่เคยคิดเลยว่าโจวจิ้นหนานจะพาครอบครัวมาสู่ขอเร็วขนาดนี้
สีหน้าบึ้งตึงของสวี่จื้อกั๋วพลันเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างทันทีที่เห็นโจวเฉิงเหวิน “ศาสตราจารย์โจวมาแล้ว เชิญเข้าบ้านเร็วครับ เชิญนั่งก่อนครับ”
ห้องรับแขกคับแคบ นอกจากโซฟาไม้สามที่นั่งแล้ว ก็ต้องเอาม้านั่งมาวางเสริมเท่านั้น
โจวลี่หงประคองโจวจิ้นหนานไปนั่งที่โซฟา มองข้าวของที่กองเต็มพื้นที่แคบ ๆ แล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลานชายอย่างโจวจิ้นหนานถึงถูกใจลูกสาวบ้านนี้
หลังโจวจิ้นหนานนั่งลง โจวเฉิงเหวินกับโจวลี่หงก็นั่งประกบข้างเขา แล้วพูดคุยกับสวี่จื้อกั๋วอย่างสุภาพมีมารยาท
พอฟางหลานซินได้ยินว่าคนตระกูลโจวมาถึง เธอก็รีบให้สวี่หรูเยว่ไปอยู่ในห้องนอน ใบหน้าของลูกสาวไม่เหมาะจะออกมาพบใครจริง ๆ
ส่วนตัวเธอก็รีบไปค้นหาชาที่ดีที่สุดมาชงให้คนตระกูลโจว
การได้หมั้นหมายกับโจวจิ่นเซวียนเป็นเรื่องที่เธอพอใจและมีความสุขที่สุด การได้เป็นดองกับตระกูลโจวทำให้เธอเชิดหน้าได้มากขึ้นเวลาอยู่ในเขตบ้านพัก
โจวลี่หงเหลือบมองสวี่ชิงที่ยืนอยู่ด้านหลังสวี่จื้อกั๋ว แล้วยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวคนนี้หน้าตาสะสวย ไม่เหมือนผู้หญิงที่กำลังนิยมกันในยุคนี้ซึ่งมีใบหน้ากว้างและรูปร่างสูงใหญ่
เธอรูปร่างสูงเพรียว คิ้วตาหวานเย้ายวนแต่ไม่ชวนให้มองว่าเป็นหญิงยั่วยวน พอยืนอยู่ตรงนั้นก็ดูราวกับหญิงสาวที่เดินออกมาจากภาพวาด
น่าเสียดายที่ตัวไม่บริสุทธิ์แล้ว!
สวี่ชิงไม่พลาดแววดูแคลนที่วาบผ่านดวงตาของโจวลี่หง ชาติก่อนหลังเธอแต่งงานกับโจวจิ้นหนาน โจวลี่หงก็มาหาอยู่บ่อยครั้ง คำพูดคำจาเต็มไปด้วยการจับผิดและรังเกียจ