นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมก็ไม่เคยฝันเห็นจางเสี่ยวอู่อีกเลย
ในที่สุดใจผมก็สงบลงได้เสียที แต่หลังจากนั้นตอนที่ผมเล่าเรื่องนี้ให้คนในหอพักฟัง จางเหวินเหวินก็ถามอย่างสงสัยว่า “ถ้าแค่แขวนป้ายก็แก้ปัญหาได้ง่าย ๆ แล้วทำไมหยางต้าเซียนไม่บอกคุณตรง ๆ ล่ะ ยังให้คุณไปถามเซียนที่ถ้ำปีศาจจิ้งจอกอีกทำไม”
ผมลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย จะอ้อมค้อมให้เสียเวลาทำไมกัน?
พี่ซูยิ้มแล้วพูดว่า “บางทีนี่อาจเป็นห่วงโซ่ธุรกิจก็ได้ แบบนี้หยางต้าเซียนก็ได้เงิน เซียนจิ้งจอกก็ได้แท่งทองคำกระดาษ คุณก็แก้ปัญหาได้ ส่วนวัดก็มีรายได้เสริม ทุกฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ”
ไม่เสียแรงที่เป็นหัวหน้า ดูการวิเคราะห์ของเขาสิ มองทะลุแก่นแท้ทางธุรกิจจริง ๆ...
หลังจากเรื่องนี้ผ่านไป ชีวิตผมก็กลับมาเป็นปกติ ปกติผมพยายามไม่คิดถึงเรื่องประหลาดพวกนั้น จางเหวินเหวินพูดถูกอยู่ข้อหนึ่งว่า ความระแวงทำให้เกิดผี
จำได้ว่าเจ๊หูเคยพูดแบบนี้เหมือนกัน เธอบอกว่าบนโลกนี้มีสิ่งบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้อยู่เสมอ
แต่ตราบใดที่คุณไม่คิด ไม่เชื่อ และไม่กลัว พลังของคุณก็จะยิ่งแข็งแกร่ง สิ่งเหล่านั้นก็จะหาไม่เจอและทำอะไรคุณไม่ได้
ในทางกลับกัน ยิ่งคุณกลัว ยิ่งเชื่อ ยิ่งคิดถึง ก็ยิ่งดึงดูดสิ่งเหล่านั้นเข้ามาได้ง่าย
ถ้ามองจากมุมวิทยาศาสตร์ สิ่งนี้เรียกว่าสนามแม่เหล็ก
ถ้ามองจากมุมไสยศาสตร์ สิ่งนี้เรียกว่าหยินหยาง
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมบางคนถึงเจอเรื่องอัปมงคลได้ง่าย และถูกสิ่งลี้ลับเข้าหาได้ง่าย
ถ้ามองตามทฤษฎีนี้ การไม่งมงายก็เป็นเรื่องถูกต้อง เพราะยิ่งเชื่อก็ยิ่งเรียกผี