เดินผ่านประตูเหล็กสองชั้นเข้าไปถึงด้านในสุด
หวังเฟิงเพียวให้ปู่หลิวผู้คุมแดนล้างเอาห้องที่ในสุดติดมุมแยกออกมาห้องหนึ่ง ไม่ใช่ห้องใหญ่ แทบไม่ต่างจากเพิงฟางที่เขาเคยใช้ตอนอยู่จวนเจ้าเมืองเจียงหนิงเมื่อก่อนเลย ในห้องมีเตียงไม้แผ่นเดียว พื้นปูด้วยอิฐหิน ผนังแขวนตะเกียงน้ำมันไว้ดวงหนึ่ง เปลวไฟริบหรี่ใกล้ดับ
"ก็ที่นี่ล่ะ" หวังเฟิงเพียวก้าวเข้าประตู โบกนิ้วไปทางจ้าวชงอี้
จ้าวชงอี้เดินเข้าไปแบบขอไปที ไม่หวั่นกลัวสักนิด
"มัดตัว" หวังเฟิงเพียวบอกพวกทหาร
ทหารสองนายสาวเท้าเข้าไป คนหนึ่งอยู่ฝั่งหนึ่ง
จ้าวชงอี้เอี้ยวตัวหลบ โยกถอยหลังไปครึ่งก้าว น้ำเสียงดังขึ้น "บังอาจ!"
มือของทหารสองนายนั้นชะงักกลางอากาศ เหมือนกับคราวก่อนตรงริมน้ำไม่มีผิด ไม่มีใครกล้าแตะต้องตัวเขาโดยตรง
จ้าวชงอี้กวาดเก็บปฏิกิริยานี้เข้าไปในตา ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงลดลง แทบจะฟังดูราบเรียบ
"พวกแกน่ะรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่"
ทหารสองนายนั้นสบตากัน ไม่มีใครส่งเสียง ถอยหลบไปข้างๆ ครึ่งก้าว
หวังเฟิงเพียวก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ยืนอยู่ตรงหน้าจ้าวชงอี้ "นายคงไม่ได้คิดว่าตัวยังเป็นอ๋องเจิ้นเป่ยผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรอยู่ล่ะสิ"
น้ำเสียงเขาไม่ได้แข็งกร้าวเท่าไหร่ ฟังดูราบเรียบ "คำสั่งของท่านไท่จื่อ คือให้ฉันมัดตัวนายมาสอบสวน ไม่ใช่เชิญนายเข้ามาจิบชา"
จ้าวชงอี้มองเขา นิ่งเงียบไปชั่วครู่ "ลองดูไหมล่ะ"
หวังเฟิงเพียวยกมือ โบกไปข้างหลัง "ลองก็ลอง ใครก็ได้ จับอ๋องเจิ้นเป่ยผูกมัดเสีย"
คราวนี้ไม่ทันให้จ้าวชงอี้ปริปากอีก ทหารเจ็ดแปดนายก็กรูเข้ามาพร้อมกัน สองนายจากด้านหลังกระชากต้นแขนทั้งสองของเขาไว้ นายหนึ่งปลดเชือกมัดจากบั้นเอว