"ข้าถือพระบัญชาเสด็จตรวจชายแดน ถือกระบี่โอรสสวรรค์ มีอำนาจจัดการกิจการทหารทั้งปวงในชายแดน" หลี่เฉิงเจ๋อขัดจังหวะเขา: "ไม่ยอม? ไปทูลฟ้องฝ่าบาทสิ แต่ก่อนหน้านั้น..."
หางง้าวฟางเทียนถูกยกขึ้นสูง แล้วฟาดลงบนพื้นแผ่นหินอย่างแรง
"ตึง!"
แผ่นหินแตกร้าวจากตรงกลาง เศษหินกระเด็น รอยแตกจากปลายด้ามง้าวลามออกไปยาวกว่าสองฉื่อ
เสียงสะเทือนก้องในอุโมงค์ประตูเมืองหลายรอบ หลายร้อยคนในที่นั้นหูอื้อไปหมด
"ผู้ขัดคำสั่ง ประหาร รวมถึงอ๋องเจิ้นเป่ยเจ้าด้วย"
ไม่มีใครส่งเสียง แม้แต่ลมยังหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้มองพื้นหินที่แตกร้าวใต้เท้า มองรอยแยกนั้น
แล้วร่างของเขาก็ขยับหลบไปครึ่งก้าว
หลี่เฉิงเจ๋อไม่รีบเดินจากไป เขาหันไปมองหวังเฟิงเพียว
"เกือบลืมไป"
เขาหันกลับมาจ้องจ้าวชงอี้ "หวังเฟิงเพียวไปขอความช่วยเหลือที่จวนของเจ้าแทนข้า กลับถูกเจ้าเตะ และลูบหัวด่าว่าไอ้ขยะ"
ใบหน้าของอ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้กระตุกวูบ
"เขาเป็นคนของข้า" หลี่เฉิงเจ๋อยักคางไปทางหวังเฟิงเพียว "ไป ลองดีกับพ่อหน่อย ถ้ามันกล้าขยับข้าจะฟันทิ้งซะ"
หวังเฟิงเพียวตะลึงไปชั่วขณะ มองหลี่เฉิงเจ๋อ แล้วมองอ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้
อ๋องเจิ้นเป่ยถลึงตาใส่: "หลี่เฉิงเจ๋อ!"
คล้ายกับเป็นการเตือนว่าเกินไปแล้ว
วินาทีต่อมา ปลายง้าวฟางเทียนก็จ่ออยู่ที่ลำคอของอ๋องเจิ้นเป่ย ทิ่มทะลุผิวหนัง
อ๋องเจิ้นเป่ยมึนงงไปทันที ไอ้บ้า! ไอ้บ้า!
หวังเฟิงเพียวดีใจใหญ่ รีบก้าวเท้าเดินเข้าไป
จ้าวชงอี้สูงกว่าเขาตั้งครึ่งหัว ก้มมองเขาทำได้แค่ถลึงตา
หวังเฟิงเพียวเขย่งเท้า ยื่นมือออกไปจับหัวจ้าวชงอี้ เขย่าแรง ๆ ตวาดว่า: "หัวโล้นของพ่อเอ็งมันมีสิทธิ์อะไรมาลูบ?"