ภายในวังหลวง หลี่เฉิงเจ๋อเดินฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังประตูอู่เหมิน อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เดินมาได้ครึ่งทาง ขันทีน้อยคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พรวดพราดคุกเข่าขวางทาง
“องค์ชาย!” ขันทีน้อยเหงื่อท่วมหัว หอบหายใจแรง ดูเหนื่อยมาก “เฉากงกงสั่งให้ข้าน้อยพาท่านออกวังทางประตูซีหัว”
หลี่เฉิงเจ๋อหยุดเดิน เลิกคิ้ว “ประตูซีหัว? นั่นมันประตูรอง ข้าอ๋องจิ้งอันผู้ยิ่งยง จะให้เดินออกประตูรองได้ไง? ข้าจะออกประตูอู่เหมิน!”
ขันทีน้อยร้อนใจจนโขกหัว “องค์ชาย ด้านนอกประตูอู่เหมินวุ่นวายไปหมดแล้ว! ขุนนางเป็นพันคุกเข่าขอตายทูลทัดทานอยู่ตรงนั้น เหมือนถังดินปืนที่พร้อมจะระเบิดทุกเมื่อ ถ้าท่านไปตอนนี้ ข้าน้อยเกรงว่าพวกเขาจะพุ่งชนใส่องค์ชาย ขอองค์ชายทรงย้ายไปประตูซีหัวเถิด”
“ขอตายทูลทัดทาน?” ตาหลี่เฉิงเจ๋อเป็นประกายทันที น้ำเสียงสดใส “พุ่งเป้ามาที่ข้า?”
ขันทีน้อยพยักหน้าเก้อ ๆ เสียงเบาเหมือนยุง “พวกขุนนางขอให้ฝ่าบาทประทานความตายแก่ท่าน”
“ยอดไปเลย!” หลี่เฉิงเจ๋อตบเข่าฉาด ดีใจจนแทบกระโดด
ขันทีน้อย: “???”
เขาไม่เข้าใจว่าหลี่เฉิงเจ๋อดียังไง ได้แต่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก
กำลังหาที่ตายไม่ได้อยู่เลย! ขุนนางเป็นพัน แค่ถ่มน้ำลายใส่คนละทีก็ท่วมเขาตายได้แล้ว ถ้าออกไปตอนนี้แล้วโดนขุนนางโมโหตบตายคาที่ นั่นจะเพอร์เฟกต์ขนาดไหน!
“หลีกไป หลีกไป วันนี้ข้าจะออกทางประตูอู่เหมินให้ได้!” หลี่เฉิงเจ๋อปัดขันทีน้อยออก แล้วสาวเท้าก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังประตูอู่เหมิน
ขันทีน้อยห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่ ได้แต่มองตาค้างตามหลังหลี่เฉิงเจ๋อ ร้อนใจจนตบเข่าไม่หยุด