พ่อบ้านอาโถวพุ่งเข้าไป ดวงตาเบิกกว้าง พยายามทำตัวให้ดูดุดันที่สุด "เพียะ!"
"เจ้านายข้ามีหรือที่แกจะคู่ควรไปพูดด้วย?"
"เพียะ"
"นั่นอ๋องจิ้งอันเชียวนะ หัวหมาไม่อยากได้แล้วรึไง?"
พ่อบ้านอาโถวเลียนแบบน้ำเสียงและท่าทางของพวกที่เคยรังแกคนอื่น
ผ่านไปไม่กี่ฉาด หน้าของท่านเหลียนขันทีชุดเขียวก็บวมเป่ง
ทหารที่รักษาการณ์อยู่แถบนี้ก็ไม่มีใครกล้าขยับ ฐานะของผู้มา สูงเกินไปแล้ว
หลังตบไปสิบกว่าฉาด อาโถวก็เหมือนแมวน้อยที่เอาชนะการต่อสู้ได้ กัดฟัน ลุกขึ้นยืน พยายามทำตัวให้ดูน่ากลัว
หลี่เฉิงเจ๋อตบไหล่เขา พยักหน้า แล้วตะโกนใส่พวกทหารและขันทีที่กำลังงงเป็นไก่ตาแตก "นอกจากมันแล้ว คนที่มีอำนาจอยู่ไหน? กลิ้งออกมา"
ขันทีน้อยที่ถือบัญชีรีบเข้ามาทันที ถ่อมตัวอย่างที่สุด กระแทกเข่า ทรุดตัวคุกเข่า "เสี่ยวสวี่ ขันทีผู้ดูแลบัญชีกรมมหาดเล็ก ถวายบังคมอ๋องจิ้งอันเพคะ"
ท่าทีแลกมาซึ่งความถ่อมตน ความขลาดกลัวมีแต่จะถูกเหยียดหยาม
"แกเป็นคนมีอำนาจ?" อ๋องจิ้งอันมองเขาจากที่สูง
ขันทีน้อยเสี่ยวสวี่โขกศีรษะลงกับพื้น "ทูลอ๋องจิ้งอัน บ่าวมีหน้าที่บันทึกการนำเข้าและนำออกที่นี่ ตอนนี้เป็นผู้มียศสูงที่สุดในที่นี้รองจากท่านเหลียนพ่ะย่ะค่ะ"
หลี่เฉิงเจ๋อ "ได้ อาโถว เอาบัญชีหนี้ของพวกเราหลายปีนี้ให้มันดู แล้วเอาของไป"
ขันทีน้อยเสี่ยวสวี่นอนราบกับพื้น แต่ในสมองกำลังคิดอย่างรวดเร็ว "ท่านอ๋อง นี่มัน..."
เสี่ยวสวี่หันไปมองท่านเหลียน ท่านเหลียนส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง