ผู้อำนวยการศาลต้าหลี่มาแล้ว ดูท่าเรื่องของหลู่ฝูคงได้ผลสรุป
สหายเฉาเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้
ฮ่องเต้ยกคางขึ้นเล็กน้อย
สหายเฉาหันหลัง หันไปทางประตูโบกมือ “เรียกตัว”
ผู้อำนวยการศาลต้าหลี่ก้าวเข้ามา
เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู ปราดแรกก็เห็นเซี่ยจือหย่วนคุกเข่าอยู่กลางโถง หน้าผากมีรอยเลือด หน้าซีดเผือด
ฝีเท้าผู้อำนวยการศาลต้าหลี่ชะงักไปชัดเจน ก้มหน้ารีบเดินไปหน้าพระพักตร์ ทำความเคารพ
“กระหม่อมผู้อำนวยการศาลต้าหลี่ เย่เฉิงหวง ถวายบังคมฝ่าบาท”
“ลุกขึ้นตอบคำถาม” ฮ่องเต้กลับไปนั่งบนบัลลังก์มังกร “คนอยู่ไหน”
“กราบทูลฝ่าบาท หลูฝูถูกจับกุมได้ที่จวนอ๋องหวังอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
ห้องทรงพระอักษรเงียบกริบไปสองจังหวะ
เซี่ยจือหย่วนคุกเข่าอยู่ที่พื้น ร่างสั่นเทา เสื้อผ้าด้านหลังเปียกโชก
จับที่จวนหวังอ๋อง?
ฉิบหายแล้ว เซี่ยหลินเวยหยุดไว้ไม่ได้
สหายเฉายืนอยู่ด้านข้าง สมองหมุนไปรอบหนึ่ง... หญิงบ้าคนนั้นไปจวนหวังอ๋องทำไม?
นิ้วฮ่องเต้หยุดบนที่วางแขนสองจังหวะ เอ่ยปาก
“หญิงผู้นั้นไปอยู่จวนหวังอ๋องด้วยเหตุใด”
เย่เฉิงหวงทรุดลงคุกเข่าเสียงดัง
“กระหม่อม... ไม่กล้ากราบทูล”
ฮ่องเต้มองเขาจ้อง “ข้าอภัยโทษให้ พูดมา”
เย่เฉิงหวงกลืนน้ำลาย ก้มหัวลงต่ำกว่าเดิม
“จากที่ชาวบ้านรอบจวนหวังอ๋องเล่า หลูฝูไปขอเข้าพบหวังอ๋อง ตะโกนหน้าประตู... ขอให้หวังอ๋องร่วมมือกับนาง”
“ร่วมมืออะไร”
“ร่วมมือ... จัดการอ๋องจิ้งอัน”
เสียงเย่เฉิงหวงเบาลงเรื่อยๆ
“และ... นางยังสัญญาด้วยว่า หากหวังอ๋องตอบตกลง ตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นและตระกูลหลูแห่งฟ่านหยางสองตระกูลขุนนางเก่าแก่ สามารถสนับสนุนหวังอ๋องให้เป็น...”