อากู่ลากระตุ้นม้าพุ่งนำหน้ามาก่อน ลมบนทุ่งหญ้าไหลรินเข้าไปในเสื้อหนัง หนาวยะเยือก แต่เขาร้อนรุ่มไปทั้งตัว
ไกลออกไปมีกลุ่มฝุ่นคลุ้ง
มีทหารม้ากำลังมา
อากู่ลารั้งม้าหยุด หรี่ตามองไปข้างหน้า ทิศทางที่มาคือทางใต้ น่าจะเป็นคนของทัวป๋าชาน
รบเสร็จแล้ว? เร็วขนาดนี้?
เขากระตุกบังเหียน รอ
ฝุ่นคลุ้งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ตอนแรกก็แค่สิบกว่าม้า จากนั้นก็หลายสิบม้า กระจัดกระจาย ขบวนแตกกระจายหมด
อากู่ลาขมวดคิ้ว
ผิดปกติ
ต่อให้คนของทัวป๋าชานรบเสร็จถอยกลับ ก็ไม่น่าจะแตกกระจายขนาดนี้ แถมเร็วยังเร็วเกินไป นั่นไม่ใช่ความเร็วเดินทัพปกติ แต่นี่มันกำลังหนีตาย
ทหารม้าอนารยชนเหนือคนหนึ่งที่นำหน้ามาถึง ม้าที่ขี่มีฟองขาวฟูมปาก คนก็สภาพไม่ต่างกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยดินและเลือด ยังไม่ทันถึงตัวอากู่ลา ก็หล่นจากหลังม้าลงมา
"หยุดนะ!" อากู่ลาตวาด
ด้านหลังทยอยวิ่งตามมาอีกหลายสิบม้า ใบหน้าทุกคนมีสีหน้าเดียวกันหมด—หวาดกลัว
อากู่ลาจำได้ว่าทหารม้าคนที่นำหน้ามาคือองครักษ์คนสนิทของทัวป๋าชาน
เขาพลิกตัวลงจากม้า เดินเข้าไปจับคอเสื้อองครักษ์คนนั้นขึ้นมา
"เกิดอะไรขึ้น? นายพลซานอยู่ไหน?"
องครักษ์ตัวสั่นไปทั้งตัว
อากู่ลารีบร้อน ตวาดเสียงดัง: "ทัวป๋าชานล่ะ? สถานการณ์รบเป็นไง?"
องครักษ์ "ตึง" คุกเข่าลงบนพื้น หัวเข่ากระแทกลงบนแผ่นหญ้าแข็ง ๆ เขาเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากสั่นพะงาบอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพูดออกมาคำหนึ่ง