หวังอ๋องหลี่เฉิงหงยืนอยู่หน้าลานต้อนรับ สมองอื้อไปหมด
“นางตะโกนอยู่หน้าประตูงั้นรึ?”
เขาถามย้ำอีกครั้ง
พ่อบ้านหดคอตอบ “เสียงดังขนาดนั้น ใครๆ ก็ได้ยิน”
หวังอ๋องแทบกระอักเลือดเก่าพุ่งพรวด
หญิงนี่บ้าไปแล้วรึ!
วิ่งมาหน้าจวนหวังอ๋องของเขา ตะโกนลั่นจะร่วมมือ?
เสด็จพ่อเพิ่งฟังรายงานลับจากหลูฝูที่วัดเมี่ยวอิน พระพักตร์ดำยิ่งกว่าก้นหม้อ หันไปอีกทีก็เจอหายนะนี่หมอบอยู่ในบ้านเขาซะแล้ว?
เรื่องนี้ถ้าเสด็จพ่อทรงรู้เข้า ราชบัลลังก์เขาหมดสิทธิ์แน่!
ต้องตัดสัมพันธ์ให้เด็ดขาด ต่อให้ต้องซัดนางสักยก ก็ต้องแสดงท่าทีให้ชัด ห้ามให้เสด็จพ่อรู้ว่าเขามีใจคิดทรยศเด็ดขาด ไม่งั้นเรื่องใหญ่ตามมาไม่รู้จบ
“นางอยู่ไหน?”
พ่อบ้านรีบชี้ “ห้องรับรองเล็กขอรับ”
“พาข้าไปเร็ว”
หวังอ๋องถลกชายเสื้อก้าวยาวๆ ไปทางห้องรับรอง เท้าติดลม พ่อบ้านวิ่งจ้ำนำหน้า
ประตูห้องรับรองเล็กถูกผลักออก
หลูฝูกำลังนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ รอยฝ่ามือบนแก้มซ้ายยังเด่นชัด แต่ท่าทีกลับสงบเยือกเย็น ประหนึ่งอยู่ในบ้านตัวเอง
เห็นหวังอ๋องเข้ามา หลูฝูเด้งพรวดยืนขึ้น “องค์หวังอ๋อง?”
นางไม่รู้จักหวังอ๋อง แต่จำเครื่องแต่งกายได้ พอแน่ใจแล้ว น้ำเสียงนางก็ดังขึ้น ดวงตาเปล่งประกาย ราวกับเห็นผู้กอบกู้
“มาร่วมมือกันเถอะเพคะ!”
หวังอ๋องชะงักฝีเท้า
หลูฝูก้าวเข้ามาสองก้าว เสียงดังชัด “ขอเพียงองค์ชายช่วยกำจัดอ๋องจิ้งอันหลี่เฉิงเจ๋อ ตระกูลเซี่ยในเฉินจวิ้นและตระกูลหลูแห่งฟ่านหยาง สองตระกูลขุนนางเก่าแก่ร่วมมือกันก็สามารถสนับสนุนให้พระองค์ได้ตำแหน่งรัชทายาทเพคะ!”