อาต้ายกลอกตาขาวใส่อูหลี่จี๋กับแม่ทัพใหญ่อีกคน "พวกเอ็งเลิกโม้ได้มั้ย? ชาวจงหยวนน่ะง่ายซะที่ไหน? ทัวป๋าอวี๋เป็นพวกไร้น้ำยา แล้วเย่ซู่ไกก็ไร้น้ำยาอีกคนงั้นสิ?"
อูหลี่จี๋: "เย่ซู่ไกแก่มากแล้ว ถ้าให้ข้าสู้กับมัน ข้าก็ตัดหัวมันได้เหมือนกัน"
แม่ทัพใหญ่อีกคน: "ใช่! ข้าเองก็ได้ แค่ข้างเดียว!"
อาต้ายไม่อยากจะสนใจพวกบ้าประชันชายสองคนนี่ เขาสอบปากคำห้าคน แยกกันสอบทั้งห้าคน ไม่มีทางที่พวกเขาจะตบคำพูดกันได้ นั่นหมายความว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง และอีกฝ่ายก็ไม่ง่าย ๆ จริง ๆ
ตัวฮวนก็ไม่สนใจอูหลี่จี๋กับแม่ทัพอีกคนที่กำลังโวยวาย นิ้วของเขาลากเส้นบนกระบะทราย จากตำแหน่งด่านจวีหยง ตรงขึ้นไปทางเหนือเรื่อย ๆ
"เขาไม่ได้กลับเข้าด่าน" นิ้วของตัวฮวนหยุดที่จุดหนึ่ง ซึ่งเป็นจุดที่กองทัพใหญ่อนารยชนเหนือถูกกวาดล้าง จากนั้น นิ้วของเขาก็เปลี่ยนทิศทาง ชี้ตรงไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ "ตอนนี้เขาคงกำลังมุ่งหน้ามาหาเราแล้ว"
ทันทีที่คำนี้ออกมา บรรยากาศในกระโจมก็เปลี่ยนไปทันที
อูหลี่จี๋ชักงาบโค้งออกจากเอวอย่างรวดเร็ว ฟาดสันงาบลงบนขาตัวเองดังป้าบ ๆ
"ดีเลย! ข่าน เผ่าวาล่าเราไม่เหมือนพวกขยะอนารยชนเหนือหรอกนะ! เรามีทหารกล้าสามหมื่นที่ไร้เทียมทาน เขาพามาแค่หมื่นเดียว? ได้เลย จะได้ฝังกลบให้เป็นปุ๋ยในทุ่งหญ้าให้หมด!"
แม่ทัพอีกคนก็เสริมขึ้นมา: "ถูกต้อง! ชาวจงหยวนขี้ขลาด ไม่ถนัดการรบบนหลังม้า ต่อให้หัวหน้าพวกนั้นมันจะมีฝีมือจริง ๆ พวกเราหลายหมื่นคนรุมเข้าไป รุมก็ตายแล้ว! แค่ตัดหัวไอ้กบฏนั่นได้ พวกทหารม้าจงหยวนหมื่นคนนั้นก็เหมือนแมลงวันที่ไม่มีหัว เราก็กินได้ในคำเดียว!"