เขาเคยรับมือกับจ้าวชงอี้มาหลายสิบปี ผ่านผู้คนมานานัปการ ทั้งโลภ หวาดกลัว เสแสร้ง โหดเหี้ยม หน้าไหว้หลังหลอก—ล้วนรับมือได้ทั้งนั้น
เว้นแต่คนพรรค์นี้ น้ำมันใส่กระทะไร้เสียง รางวัลแหวกน้ำไม่เข้า ต่อให้อ้างเหตุผลก็ยังตอแย ตอแหลใส่
เจ้าพูดดีด้วย เขาก็ทำเป็นกวนบาทา
เจ้าว่าสิ้นเนื้อประดาตัว เขาก็ว่าตายก็ตายไป
ทัวป๋าเลี่ยคุกเข่าอยู่บนพื้น รู้สึกสิ้นเรี่ยวแรงเป็นครั้งแรก
หลี่เฉิงเจ๋อวางถ้วยชาลง กวักมือเรียกให้รองแม่ทัพโจวเข้ามา "สอบต่อ ถามถึงการกระจายอำนาจของสิบหกชนเผ่าทุ่งหญ้าให้ชัดเจน แต่ละเผ่ามีคนเท่าไร ไพร่พลกี่คน ม้ากี่ตัว ใครเป็นฝ่ายเหยี่ยวสงคราม ใครเป็นกิ้งก่าได้ลมปาก ให้ถามออกมาให้หมด รวบรวมเป็นเอกสาร ส่งกลับไปยังเมืองหลวงถวายเสด็จพ่อ"
"ขอรับ!" รองแม่ทัพโจวคำนับ
เสด็จพ่อ???
ราชันอนารยชนเหนือเงยหน้าขึ้น มองหลี่เฉิงเจ๋อ สมองเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
หลี่เฉิงเจ๋อเดินไปถึงทางเข้าเต็นท์ แล้วหยุดลง หันกลับมามองทัวป๋าเลี่ยแวบหนึ่ง
"เอ้อ ใช่แล้ว เจ้ากับจ้าวชงอี้ทำธุรกิจอะไรกันอยู่ ก็สารภาพมาให้หมดสิ้น เขาขายข้าวไปเท่าไร อาวุธไปกี่ชิ้น เจ้าให้เงินเขามาเท่าไร ข้าอยากรู้ทั้งหมด"
หลี่เฉิงเจ๋อยกยิ้มมุมปาก "วางใจ หากเจ้าสารภาพดี ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า เก็บชีวิตเจ้าไว้ยังมีประโยชน์ แต่หากเจ้ากล้าปิดบังแม้แต่คำเดียว..."
เขาพูดยังไม่ทันจบ ก็เปิดม่านเดินออกไป
ทัวป๋าเลี่ยมองดูม่านที่ไหวไกว หันไปหารองแม่ทัพโจว "เขา...เขาเป็นโอรสของฮ่องเต้หรือ?"
รองแม่ทัพโจวอดโอ้อวดไม่ได้ "แน่นอน บุตรแห่งมังกรสวรรค์ คิดว่าอะไรล่ะ?"
สมองของทัวป๋าเลี่ยช็อตไปพักหนึ่ง งั้นคนผู้นี้ก็ไม่มีทางซื้อใจได้ แล้วโอรสฮ่องเต้ที่รบเก่งขนาดนี้ ต่อไปทุ่งหญ้าของพวกเขาจะอยู่กันอย่างไร?