ภายในชั่วข้ามคืน ข่าวที่หลี่เฉิงเจ๋อคุมทหารม้าสามพันคนบุกเข้าเขตใจกลางอนารยชนเหนือ ก็บินว่อนไปทั่วเมืองหลวงราวกับติดปีก
ฟ้ายังไม่สาง ขบวนรถม้าเข้าเฝ้าก็เข้าแถวรอหน้าประตูบ้านขุนนางแล้ว
ปกติ เหล่าขุนนางนั่งในรถก็มักจะหลับตาพักสายตา หรือไม่ก็พลิกดูฎีกาสองสามฉบับ สภาพไม่ค่อยกระปรี้กระเปร่าสักเท่าไร
แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม
ม่านรถของจางไท่เหอ เจ้ากรมพิธีการฝ่ายซ้ายถูกเปิดขึ้นมุมหนึ่ง พอดีกับที่รถของเหอโส่วเจิ้ง เจ้ากรมบุคลาฝ่ายซ้ายวิ่งขนาบกันมา
“ท่านเหอ อรุณสวัสดิ์ขอรับ”
“ท่านจางก็อรุณสวัสดิ์ ดูหน้าตาสดชื่นดี”
ปกติทั้งสองคนไม่ได้สนิทกัน ฝ่ายหนึ่งเป็นคนของหวังอ๋อง อีกฝ่ายอยู่ฝั่งเฉินอ๋อง เจอหน้ากันอย่างมากก็แค่ผงกหัวให้
แต่วันนี้กลับทักทายปราศรัยกัน
จางไท่เหอลดเสียงลง “ได้ยินข่าวหรือยัง?”
เหอโส่วเจิ้งหัวเราะ “ใครจะไม่ได้ยิน?”
“สามพันบุกสามหมื่น ให้ตายสิ” จางไท่เหอส่ายหน้า สีหน้าเหมือนเสียดาย แต่ความจริงคิดอะไรก็ไม่รู้
เหอโส่วเจิ้งพยายามกลั้นยิ้ม “น่าเสียดายจริง ๆ”
“ใช่แล้ว ไท่จื่อที่แสนดี~”
รถม้าสองคันแล่นตามกันเข้าถนนจูเชวี่ย ผสมรวมกับขบวนเข้าเฝ้าอันยืดยาว
บนถนนสายนี้ บทสนทนาคล้าย ๆ กันซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในรถม้าหลายคัน มีหลายเวอร์ชั่น แต่ใจความเหมือนกันหมด——
องค์ชายที่เข้ามาแทรกกลางคนนั้น ใกล้ตายแล้ว
หน้าประตูเฉิงเทียน ขุนนางพลเรือนทหารเข้าแถวรอ
วันก่อน ๆ เวลายืนเข้าเวร แต่ละกลุ่มก็แยกกันชัดเจน ไม่ยอมแม้แต่จะหลับตามองกัน
แต่วันนี้กลับตรงข้าม มีคนยืนจับกลุ่มคุยกันเป็นหย่อม ๆ มากขึ้นอย่างชัดเจน บางคนอยู่คนละฝ่ายกันแท้ ๆ แต่กลับคุยกันได้สองสามประโยค