แม่ทัพฮาตานสบถตาม "เก้าหวั่งจื่อออกไปปล้นชิงเสบียง ใช้เส้นทางปลอดภัยที่อ๋องเจิ้นเป่ยกำหนดให้ ระหว่างทางไม่มีทางเจอกองทหารประจำการของจงหยวนหรอก! เว้นแต่อ๋องเจิ้นเป่ยจงใจล่อคนไป!"
แม่ทัพฮูตูวางจดหมายลงบนโต๊ะ ยื่นนิ้วจิ้มข้อความสำคัญสองสามคำ
"จดหมายนี่เขียนรีบมาก หมึกยังไม่แห้งดีเลย อ๋องเจิ้นเป่ยกลัวพวกเราโยนบาปให้ ก็เลยรีบสลัดก่อน"
"สลัดงั้นรึ?" ราชันอนารยชนเหนือทัวป๋าเลี่ยลืมตาขึ้นในที่สุด "เขาจะสลัดได้หรือ?"
น้ำเสียงเขาราบเรียบมาก แต่ทุกคนในกระโจมได้ยิน… ความราบเรียบนี่น่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวโกรธาอีก
"เหนียนเอ๋อของข้า อายุแค่สิบเจ็ด"
ราชันอนารยชนเหนือทัวป๋าเลี่ยพูดขึ้นลอย ๆ
ในกระโจมเงียบกริบ
ทัวป๋าเหนียน อายุสิบเจ็ด เก้าหวั่งจื่อแห่งอนารยชนเหนือ บุตรชายคนโปรดที่สุดของราชันอนารยชนเหนือทัวป๋าเลี่ย ลูกชายคนอื่น ๆ ไม่ก็พรสวรรค์ต่ำต้อย ไม่ก็อารมณ์รุนแรงเกินไป มีเพียงทัวป๋าเหนียนที่สืบทอดความกล้าและความฉลาดของเขา เป็นทายาทที่เขาเฝ้าฟูมฟักมาตลอด
"ข้าให้เขาไปแถวด่านจวีหยงฝึกมือ ปล้นชิงเสบียงสักหน่อย กลับมาจะได้ตามข้าฝึกคุมทัพ"
ราชันอนารยชนเหนือทัวป๋าเลี่ยพูดช้า ๆ ทีละคำ
"อ๋องเจิ้นเป่ยทักท้วงข้าไว้ บอกว่าเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย"
"แล้วอย่างนี้ เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริง ๆ งั้นรึ? นี่มันยืมมือไอ้อ๋องจิ้งอันนั่น มากำจัดพวกเรา!"
"ไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง" ราชันอนารยชนเหนือทัวป๋าเลี่ยกำหมัดแน่นเสียงดังกร้อบ "ลูกข้า ตายแล้ว"