ทหารส่งข่าวถูกยกขึ้นกลางอากาศ สองขาเตะเปะปะ
ทหารส่งข่าวร้องไห้โฮ: "เป็นแม่ทัพใส่เกราะเงินนายหนึ่ง! ไม่รู้ชื่ออะไร!"
"คนจงหยวน?"
"ใช่"
แม่ทัพเย่ซู่ไก: "นั่นก็เป็นคนของอ๋องเจิ้นเป่ยใช่ไหม? เชี่ย!"
"ใช่แล้ว!" แม่ทัพฮูตู: "โยนให้เป็นฝีมืออ๋องเจิ้นเป่ยก็ไม่มีทางผิด!"
"อ๋องเจิ้นเป่ยสารเลว ข้าไม่ขออยู่ร่วมฟ้าเดียวกันเด็ดขาด ต้องเอาเลือดมันแช่เหล้ากิน!" ซู่ปู้ไท่ตะโกน
ราชันอนารยชนเหนือตวาด: "บอกมา ฝั่งตรงข้ามมากี่คน ถึงสังหารอาซานได้ ถ้าไม่มีทหารเป็นหมื่นเป็นพันเป็นไปไม่ได้!"
ทหารส่งข่าวถูกจับยึดไว้ หน้าหงิก: "ฝ่ายนั้นแค่คนเดียว"
ทั่วทั้งที่เงียบไปครู่หนึ่ง
แม่ทัพเย่ซู่ไกยืนขึ้น สีหน้าบูดบึ้ง
"คนเดียว? แน่ใจนะ?"
ทหารส่งข่าวผงกหัวอย่างบ้าคลั่ง: "คนเดียว! แค่คนเดียว! ฆ่านายพลทัวป๋าชานก่อน แล้วก็บุกเดี่ยวเข้าใส่ขบวนทหาร ไล่ฟันพวกเรากว่าสามสิบลี้ ท่านแม่ทัพอากู่ลาพาคนห้าพันไปช่วย แค่ประมือทีเดียว ประมือทีเดียว..."
เขาพูดต่อไม่ไหว
แม่ทัพเย่ซู่ไกกำด้ามดาบแน่น: "ประมือทีเดียวแล้วเป็นอะไร?"
"ท่านแม่ทัพอากู่ลาประมือทีเดียวก็โดนสะบัดกระเด็น แล้วก็ถูกคนคนนั้นใช้ทวนยาวเกี่ยวขึ้นมา ทะลวงอกคาที่ ตายแบบเดียวกับนายพลทัวป๋าชานไม่มีผิด"
กระโจมเงียบกริบอีกครั้ง
ราชันอนารยชนเหนือทัวป๋าเลี่ยอกกระเพื่อมรุนแรง แผลเป็นบนใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดน่ากลัวกว่าเดิมเพราะกล้ามเนื้อกระตุก
"อ๋องเจิ้นเป่ย!"
เขาเตะกระถางไฟข้างๆ กระเด็น ถ่านไฟกระจายเต็มพื้น