ภายในกระโจมเงียบลง
“เงินหนึ่งพันล้านตำลึง?”
ตัวเลขนี้ทำให้ทุกคนหายใจแรงขึ้น ไอ้เฒ่าอ๋องเจิ้นเป่ยนี่รวยเกินไปแล้ว
เยลวี่เฉิงตาเป็นประกาย: “ซื้ออะไร?”
เยลวี่เจิน ข่านแห่งจินถิง ชูนิ้วชี้ขึ้นแล้วค่อย ๆ จิ้มลง: “ซื้อชีวิตเดียว ชีวิตหลี่เฉิงเจ๋อ องค์ชายแห่งแคว้นฮั่น”
ในกระโจมมีแต่เสียงหายใจหนัก ๆ
“จ้าวชงอี้บอกว่า ถ้าเราฆ่าหลี่เฉิงเจ๋อได้——” เยลวี่เจิน ข่านแห่งจินถิง ยกจดหมายขึ้น โบกไปรอบกระโจม: “ด่านจวีหยง ยกให้เรา”
ในกระโจมระเบิดความวุ่นวายทันที
“หา? ด่านจวีหยง?!”
“เขาพูดอะไรนะ? ท่านข่าน อย่าพูดเล่น!”
แม่ทัพหลายคนลุกขึ้นพร้อมกัน กระทั่งเตะเก้าอี้ล้ม
ด่านจวีหยงคือกำแพงกั้นระหว่างทุ่งหญ้ากับจงหยวน ข่านหลายต่อหลายรุ่นบุกโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ตายไปนักรบเท่าไหร่ก็ไม่เคยงัดอิฐกำแพงออกมาได้สักก้อน
ตอนนี้มีคนบอกว่า... ยกให้
หากด่านจวีหยงตกอยู่ในมือจินถิง ต่อจากนี้เข้ารุกได้อย่างโล่งกว้าง จงหยวนทั้งหมดคือสนามขี่ม้าของพวกเขา ถึงตอนนั้น ราชวงศ์จงหยวนก็คือหมูอ้วนรอเชือด อยากปล้นเมื่อไหร่ก็ปล้น! การค้าแบบนี้ ได้กำไรชัวร์!
เยลวี่เฉิงทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ: “ท่านข่าน! สู้! ต้องสู้เท่านั้น!”
แม่ทัพเจินมู่เอ่อขมวดคิ้ว: “หนึ่งพันล้านตำลึงบวกด่านจวีหยง ราคานี้สูงเกินไป อ๋องเจิ้นเป่ยนี่กล้าเสนอจริง ๆ...”
เยลวี่เจิน ข่านแห่งจินถิง พับจดหมายใส่ในอก ยกชามเหล้าขึ้นดื่มอึกใหญ่