"ทำยังไงดี?" จ้าวชงอี้ขยับตัวในที่สุด ยื่นมือไปยกถ้วยชาเย็นชืดขึ้นมาจิบหนึ่งคำ แล้ววางกลับไปตามเดิม "งั้นก็ให้หลี่เฉิงเจ๋อปวดหัวเองสิ"
พ่อบ้านไม่ขยับ
อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้พิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง "สิบห้าชนเผ่าทุ่งหญ้า มีกี่เผ่าที่จะสู้จริง กี่เผ่ากำลังรอดูท่าที กี่เผ่ากะฉวยโอกาสกอบโกย พวกนี้ไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือขอแค่มีเผ่าหนึ่งขยับ หลี่เฉิงเจ๋อก็ต้องปวดหัวแล้ว อำนาจน่ะไม่ใช่ของง่ายที่จะถือ"
อ๋องเจิ้นเป่ยจ้าวชงอี้ยิ้ม "ข้ามีกุมด่านหนักทั้งสามแห่งซานไห่ เยี่ยนเหมิน จวีหยง อยู่ในมือ วางแผนมาตั้งหลายปี คิดว่าข้าเป็นพวกหมูสนามหรือไง? กล้าฆ่าคนของข้า แย่งอำนาจข้า ข้าจะทำให้เขาอยู่ดีไม่ได้สักเดือนก็ต้องลงจากตำแหน่งอย่างว่าง่าย"
"ถึงตอนนั้น สิบหกชนเผ่าทุ่งหญ้ายกทัพมาประชิดเมือง ข้าดูสิว่าเขาจะแยกร่างได้สักกี่ร่าง รับมือได้กี่เผ่า เหนื่อยแทบตายแน่" จ้าวชงอี้ยิ้ม "รอให้เขารับมือไม่ไหว ทั้งในและนอกด่าน บนล่างทั้งหลาย ก็ต้องมาร้องขอให้ข้าออกหน้าไม่ใช่หรือ?"
"ถึงตอนนั้น เขาแย่งอำนาจข้าไปยังไง ข้าจะให้เขาอ้อนวอนขอคืนอำนาจให้ข้ายังไง"
"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ข้าจะกำจัดง่ายขนาดนั้น ไอ้พ่อกระจอกนั่นคงกำจัดข้าไปนานแล้วไม่ใช่หรือ?"
พ่อบ้านรีบยกนิ้วโป้งให้ "ท่านอ๋องช่างปราดเปรื่องนัก"
จ้าวชงอี้โบกมือ เขาต้องการพักผ่อนแล้ว เขากำลังรอ รอให้หลี่เฉิงเจ๋อกลับมาง้อเขา
รอให้ราชสำนักโกรธกริ้ว ส่งสารมาตำหนิหลี่เฉิงเจ๋อ