"เคร้ง!"
จอกเหล้าหล่นลงพื้น
บรรยากาศในห้องหนังสือระเบิดขึ้นทันที
ทหารคนสนิทสองนายชักดาบพุ่งเข้าใส่ จ้าวกว่างก็ชักดาบจากชั้นวางดาบออกมา ดาบสามเล่มเล็งไปที่หวังเฟิงเพียวพร้อมกัน
"บังอาจ!" รองแม่ทัพจ้าวกว่างตะคอกเสียงดัง
หวังเฟิงเพียวไม่แม้แต่จะมองพวกเขา มือสองข้างกำด้ามดาบแน่น กดลงบนคอของจ้าวชงอี้ คมดาบแนบเนื้อ มือสั่นอย่างรุนแรง ดาบก็สั่นตามไปด้วย
"จะส่งทหารหรือไม่?"
น้ำเสียงของหวังเฟิงเพียวเปลี่ยนไป เขาพยายามเลียนแบบความบ้าระห่ำในช่วงแรกของหลี่เฉิงเจ๋อ
จ้าวชงอี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่ขยับสักนิด
คมดาบแนบอยู่ที่คอเขา เย็นเฉียบ แต่เขาไม่สะดุ้ง ไม่หลบ เขานั่งตรงนั้น เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองหวังเฟิงเพียว
แล้วเขาก็ยิ้ม
ไม่ใช่ยิ้มจอมปลอม แต่เป็นยิ้มจริง ๆ ยิ้มอย่างผ่อนคลายมาก
"แน่จริงก็ฟันมาเลย"
มือของหวังเฟิงเพียวยิ่งสั่นหนักกว่าเดิม
จ้าวชงอี้จ้องเขา "ฟันสิ ท่านอ๋องเฟิงเพียว หัวของข้าอยู่ที่นี่ ตั้งอยู่แล้ว"
หวังเฟิงเพียวกัดฟัน เส้นเลือดบนหน้าผากปูดขึ้นมา
ดาบของเขาสั่นไหว เกิดรอยขาวตื้น ๆ บนคอของอ๋องเจิ้นเป่ย แม้แต่ผิวหนังยังไม่แตก
จ้าวชงอี้ยังคงสุขุม ไม่ขยับเขยื้อน
จ้าวชงอี้พูดช้า ๆ "เจ้าเคยฆ่าคนหรือไม่? เจ้ารู้ไหมว่าดาบฟันลงบนกระดูกให้ความรู้สึกอย่างไร? เป็นคนอ่านหนังสือ เจ้าฟันลงหรือ?"
ริมฝีปากของหวังเฟิงเพียวสั่นระริก
เขาฟันไม่ลง
เขาฟันไม่ลงจริง ๆ
เขาเป็นขุนนางพลเรือนมากว่าสิบปี แม้แต่ไก่ยังไม่เคยฆ่า มือกำดาบฮึดัน เล่มหนักจนข้อมือปวดเมื่อย