"คุณหนานฉู จำเป็นต้องทำการขูดมดลูกให้คุณทันที ญาติของคุณมาถึงหรือยัง?"
พยาบาลไม่รู้ว่าเร่งเร้าไปกี่ครั้งแล้ว หนานฉูนั่งอยู่บนรถเข็น มองดูเลือดที่ไหลอยู่ใต้ตัว แล้วเหลือบมองโทรศัพท์อีกครั้ง
ตั้งแต่อุบัติเหตุที่ถูกทับใต้ตัวถังรถที่บิดเบี้ยว ไปจนถึงการถูกส่งโรงพยาบาลเพื่อช่วยชีวิต เธอโทรหาฟู่ถิงเซินไปกว่าสามสิบครั้ง ทุกครั้งที่โทรออก สิ่งที่ได้ยินกลับมีเพียงเสียงตี๊ดๆ เครื่องกล
เช้านี้ เธอนั่งแท็กซี่ไปบริษัท รถถูกมาสร่าตีสีแดงคันหนึ่งชนจนพลิกคว่ำตกลงไปในแม่น้ำ
ฝ่ายที่ก่อเหตุถูกคนมารับตัวไปส่งโรงพยาบาลเป็นคนแรกทันที
มีเพียงเธอเท่านั้น ที่ติดต่อฟู่ถิงเซินไม่ได้เลย แช่อยู่ในน้ำเย็นจัดนานถึงสองชั่วโมง กว่าจะถูกทีมกู้ภัยช่วยขึ้นมาได้
ราคาของการรอดชีวิต คือเยื่อหุ้มถุงน้ำคร่ำแตกก่อนกำหนด ทารกในครรภ์ ไม่มีหัวใจเต้นอีกต่อไปแล้ว
น้ำตาของหนานฉูแห้งผากไปแล้ว ร้องไห้ไม่ออก
"คุณหนานฉู?"
หนานฉูกลับมาจากภวังค์ สภาพเต็มไปด้วยเลือดและคราบสกปรก ใต้ตัวยิ่งมีทั้งน้ำคร่ำและเลือดปนกัน ช่างน่าอนาถเหลือเกิน
ริมฝีปากของเธอสั่นเทิ้ม พยายามรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายเอาไว้: "สามีของดิฉันอาจจะติดธุระอยู่ ดิฉันเซ็นยินยอมเองได้ไหมคะ?"
"ขอโทษนะคะ คุณไม่เพียงแต่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ยังมีอาการกระทบกระเทือนทางสมองเล็กน้อย หลังการขูดมดลูกต้องนอนพักสังเกตอาการ จำเป็นต้องมีญาติเซ็นยินยอมอยู่ด้วย เราจึงจะทำการผ่าตัดได้ ถ้าไม่ได้จริงๆ คุณลองติดต่อใหม่ดูนะคะ"
"ได้ค่ะ ดิฉันลองอีกครั้ง"
หนานฉูมองพยาบาลเดินจากไป หยิบเสื้อดาวน์ขนเป็ดสีดำยาวขึ้นมาสวม แล้วคิดจะเปลี่ยนไปโรงพยาบาลที่ไม่ต้องมีญาติเซ็นยินยอม
ขณะที่เอามือยื่นโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ก็ยังสัมผัสได้ถึงใบตรวจครรภ์เมื่อวานนี้
ตอนนั้น ลูกของเธอยังมีชีวิตอยู่
หนานฉูก้าวออกจากประตูห้องผู้ป่วย ก็ได้ยินเสียงพยาบาลนินทากัน: "รู้ไหมว่าห้องผู้ป่วย VIP ข้างๆ พักใครอยู่?"
"ใครเหรอ?"
"คุณหนูใหญ่ตระกูลซู ซูยู่หลิง ทั้งการเงิน เทคโนโลยี เขียนบท กำกับ ถ่ายภาพ ล้วนเคยได้รางวัลใหญ่ทั้งนั้น ช่วงที่ผ่านมา เธอยังเข้าร่วมโครงการวิจัยระดับชาติอีกด้วย เป็นอัจฉริยะสาวเชียวนะ! ฉันยังขอเซ็นชื่อจากเธอมาได้ด้วย!"
"หา? แล้วเธอมาอยู่โรงพยาบาลเราได้ยังไง? บาดเจ็บหรือป่วย? ถ้าเธอเป็นอะไรไป นั่นคือความสูญเสียของชาติเราเลยนะ!"
"เมื่อเช้านี้ขับมาสร่างแดงชนท้ายบนสะพานข้ามแยก แค่ถลอกหนังนิดหน่อยเอง แฟนหนุ่มเธอเป็นห่วงเธอมาก พอรู้ข่าวก็รีบวิ่งมาทันที เดินช่อง VIP ของโรงพยาบาล ดูแลอยู่ตลอด ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว"
ที่เกี่ยวข้องกับคนที่ก่อเหตุในอุบัติเหตุครั้งนี้ ทำให้ฝีเท้าของหนานฉูหยุดชะงัก แล้วก็ได้ยินประโยคที่แทงใจดำพอดี:
"รู้ไหมว่าแฟนหนุ่มเธอเป็นใคร? ผู้กุมอำนาจของกลุ่มฟู่ คุณฟู่ถิงเซินไง! มาสร่างแดงคันนั้น ยังเป็นของขวัญวันเกิดที่ท่านประธานฟู่มอบให้ด้วยมือตัวเองเลย..."
เงาร่างของพยาบาลสองคนค่อยๆ ห่างออกไป
มือที่กำโทรศัพท์ของหนานฉูค่อยๆ กำแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนข้อนิ้วขาวซีด
คนที่ก่อเหตุชื่อซูยู่หลิง แฟนหนุ่มของเธอ คนที่มอบรถมาสร่างแดงคันที่ก่อเหตุให้เธอ คือฟู่ถิงเซิน
เธอไม่เคยคิดเลยว่า สามีของเธอจะนอกใจ
โหดร้ายยิ่งกว่านั้นคือ ผู้หญิงอีกคนของเขา ขับรถสปอร์ตที่เขาให้ ชนจนลูกของพวกเขาที่ยังไม่คลอดจากท้องต้องจบชีวิตลง
มิน่าล่ะ หลังจากแจ้งความแล้ว มีเพียงบริษัทประกันที่ออกมาจัดการ ที่เหลือไม่มีอะไรเป็นผลเลย
ที่สุดปลายทางเดิน หนานฉูมองเห็นชายหนุ่มรูปงามสูงใหญ่ อุ้มผู้หญิงคนหนึ่งที่งดงามสดใสไว้ในอ้อมแขน เดินออกจากห้องผู้ป่วย
หนานฉูกำรายงานการตรวจที่ยืนยันว่าลูกหยุดเต้นแน่นเข้าไปในมือ ร่างที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อดาวน์สีดำสั่นเทาไม่หยุด
มองทั้งสองคนเดินเข้าลิฟต์ หนานฉูยังอยากจะโทรหาฟู่ถิงเซินอีกครั้ง
เธออยากรู้ว่า ถ้าเขารับสาย แล้วเห็นเธอ จะมีปฏิกิริยาอย่างไร อาจจะกดวางเหมือนเดิม เพราะเขาเป็นแบบนี้กับเธอมาตลอด
แต่ เธอยังอยากจะลอง ครั้งสุดท้าย
วินาทีที่ลิฟต์เปิดออก หนานฉูเห็นกับตาตัวเองว่า ฟู่ถิงเซินมองโทรศัพท์แล้ว กดวางสายอย่างไม่ลังเล สายตากลับไปจับจ้องที่ผู้หญิงข้างกายอีกครั้ง
ในดวงตาของเขา มีเพียงคนข้างกายเท่านั้น
หนานฉูรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า สี่ปีที่เธอหลงใหลเขาอย่างบ้าคลั่ง ช่างน่าเศร้าและน่าขัน
จนกระทั่งพวกเขาเดินเข้าลิฟต์ ผู้หญิงที่เขาอุ้มไว้ในอ้อมแขนดูเหมือนจะสังเกตเห็นเธอ: "ถิงเซิน นั่นไม่ใช่ผู้ช่วยที่เธออยากไล่ออกเหรอ? มาถึงโรงพยาบาลกับเธอได้ยังไง? หรือว่าตามมาขอเซ็นชื่อจากฉันด้วย?"
สายตาของฟู่ถิงเซินจึงหันมามองในที่สุด
เพียงแต่เหมือนมองคนแปลกหน้า ไม่แยแส ไม่รู้สึกอะไร มองเพียงแวบหนึ่งอย่างเฉยเมย ก็หันกลับไปจ้องผู้หญิงในอ้อมแขนอีกครั้ง
หนานฉูตัวเย็นเฉียบไปทั้งตัว เลือดดูเหมือนจะไหลมากขึ้นเรื่อยๆ
ที่แท้นี่คือคนที่บริษัทพูดถึง คนที่เขาพบเจอตอนไปต่างประเทศและตกหลุมรัก
ที่แท้เขาก็อยู่กับเธอมาตลอด
เธอคิดไว้ว่า ถ้าฟู่ถิงเซินเดินมา เธอจะบอกเขาเรื่องลูก...
ส่วนลูก เป็นอุบัติเหตุเมื่อหลายเดือนก่อน คุณยายผู้เฒ่ากดดันฟู่ถิงเซินเพราะลูกในท้องของเธอ เขาถึงได้แต่งงานกับเธอ
แต่พวกเขาไม่มีงานแต่ง ไม่มีพยาน มีเพียงทะเบียนสมรส ไม่มีใครรู้ว่าเธอคือคุณนายฟู่ ภรรยาของเขาฟู่ถิงเซิน
น้ำตาไหลรินจากหางตา หนานฉูยืนแทบไม่ไหวแล้ว
เธอไม่ได้ยินว่าฟู่ถิงเซินตอบอะไร
เพียงเห็นประตูลิฟต์ปิดลง ฟู่ถิงเซินหายไปจากสายตาโดยสิ้นเชิง
ชั่วขณะนี้ เธอถึงได้เข้าใจว่าตัวเองไร้เดียงสาแค่ไหน
พยาบาลที่เพิ่งแจ้งเธอก่อนหน้านี้เดินมาเห็นเธอเข้า ก็รีบเข้ามาพยุงเธอไว้
"สามีของดิฉันกำลังอยู่กับคนอื่น จะไม่มาแล้ว กรุณาผ่าตัดให้ดิฉันด้วยเถอะ ผลที่ตามมาทั้งหมดดิฉันขอรับผิดชอบเอง ดิฉัน..."
พูดยังไม่ทันจบ หนานฉูก็ทรุดลงไป
พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็นอนอยู่ในห้องผู้ป่วยแล้ว
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน พยาบาลเดินเข้ามา ถอดเข็มออกให้เธอ แล้วถอนหายใจ: "คุณเสียเลือดมาก เราทำการขูดมดลูกให้คุณแล้ว จากนั้นก็ลองใช้โทรศัพท์ของคุณติดต่อสามีคุณ แต่โทรยังไงก็ไม่ติดสักที เป็นฝาแฝดทั้งคู่เลยนะ โตจนเป็นรูปร่างแล้ว น่าเสียดายที่จากไปแบบนี้ ถ้าส่งมาถึงเร็วสักหน่อย บางทีอาจจะยังช่วยไว้ได้...เฮ้อ"
หนานฉูรับใบเสร็จค่าขูดมดลูกมา จ้องมองใบผ่าตัดนั้นอยู่นาน
ลูกของเธอ จากไปแล้ว
เป็นฝาแฝดทั้งคู่ เธอรู้สึกได้ถึงการดิ้นของทารกเลย
ก่อนหน้านี้ตรวจที่กลุ่มฟู่หลายครั้ง ก็บอกว่าเป็นลูกเดี่ยว
"คุณหมอ ช่วยเอาตัวอ่อนที่ผ่าออกมาใส่ในนี้ให้หน่อย"
หนานฉูไม่มีน้ำตาแล้ว ยื่นกล่องสีดำใบหนึ่งส่งให้
หลังจากปิดผนึกเรียบร้อย เธอใช้กระดาษห่อของขวัญสีดำห่อให้สวยงาม ผูกเป็นโบว์
ถ้าเธอไม่พูด ก็คงดูเหมือนของขวัญชิ้นหนึ่ง
พักผ่อนสักครู่ หนานฉูอุ้มกล่องสีดำ เตรียมจะออกจากโรงพยาบาล ก็ได้รับโทรศัพท์จากคฤหาสน์ตระกูลฟู่
"หนานฉู ปู่คิดถึงไส้เต่าปลาดุกตุ๋นที่เธอทำแล้ว วัตถุดิบส่งไปที่คฤหาสน์วิญญาณเมฆแล้ว เสร็จแล้วก็เอามาส่งให้หน่อย อาหารที่คนใช้ในคฤหาสน์ทำไม่เคยอร่อยเท่าฝีมือเธอเลย ปู่ชอบกินฝีมือเธอที่สุด อีกอย่างพวกเขากวาดบ้านก็ไม่สะอาด รีดผ้าก็ไม่เรียบร้อยเท่าที่เธอทำ ทำเอาฉันไม่สบายใจไปหมด เธอกลับมาทำความสะอาดจัดบ้านให้หน่อย ฉันให้ถิงเซินไปรับเธอ"
หนานฉูมองหน้าจอโทรศัพท์ นิ่งเงียบ
ตั้งแต่เธอตั้งท้องแต่งงานกับฟู่ถิงเซิน เธอก็พยายามทำดีกับคนในตระกูลฟู่อย่างสุดความสามารถ ถือว่าคนในครอบครัวของฟู่ถิงเซินเป็นครอบครัวของตัวเอง
คุณยายผู้เฒ่าใจดีกับเธอ คุณปู่ชอบอาหารที่เธอทำ แม้เธอจะท้อง ก็ยังสั่งเมนูได้
หนานฉูนึกถึงตอนนี้แล้ว รู้สึกขันไม่น้อย
เพิ่งกลับถึงคฤหาสน์วิญญาณเมฆ พี่เลี้ยงก็เดินหน้านิ่งเข้ามา ยื่นวัตถุดิบให้หนานฉู
หนานฉูอุ้มกล่องสีดำที่มีเถ้ากระดูกของลูกทั้งสองคน มองไปรอบๆ คฤหาสน์วิญญาณเมฆอันกว้างใหญ่
ฟู่ถิงเซินไม่ได้รักเธอ
คุณปู่ดูท่าทางใจดี แต่จริงๆ แล้วก็มองเธอเป็นเพียงคนรับใช้
เวลาคุณยายไม่อยู่ ทุกครั้งที่เธอกลับจากทำงาน ก็จะถูกเรียกตัวไป สั่งงานสกปรกหนักหนาให้ทำมากมาย ไม่ให้เธอได้พัก
ทะเบียนสมรส ในสายตาพวกเขา ก็เหมือนใบรับรองคนรับใช้
ไม่สิ เธอยังสู้คนรับใช้ไม่ได้ด้วยซ้ำ คนรับใช้มีเงินเดือน ไม่ต้องคลอดลูก
ครั้งนี้ หนานฉูไม่ได้เหมือนเช่นเคย หยิบวัตถุดิบเข้าไปในครัวทำงานอย่างอดทน แต่กลับหันหลังเดินขึ้นไปชั้นบน
พี่เลี้ยงมองหนานฉูผิดปกติแบบนี้ ก็รีบโทรหาฟู่ถิงเซินเพื่อฟ้อง!
ฟังเสียงที่ใส่สีตีไข่ทางโทรศัพท์ หนานฉูยังคงไม่สนใจ
กลับมาที่ห้องนอน มองดูภาพแต่งงานที่ตัดต่อเข้าด้วยกัน แล้วมองกล่องในอ้อมแขน
ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ เธอควรจะตื่นได้แล้ว
กำลังคิดอะไรเพลินๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เธอหยิบออกมาจากกระเป๋า มองดูผู้ที่โทรเข้า มีความรู้สึกวูบหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าจะเป็นพี่ชายของเธอที่โทรมา
ไม่ลังเล หนานฉูกดรับสาย
"พี่ชาย เป็นฉัน...ฉัน...หนานฉู"
"หนานฉู เธอไม่ต้องโทรหาฉันอีกแล้ว ครั้งที่แล้วเธอให้ฉันช่วยปฏิเสธคำเชิญเข้าร่วมโครงการอวกาศลับของรัฐ ทางฝ่ายนั้นรู้ว่าเธอปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ได้ข่าวว่าเธอท้อง ก็เลยตกลงที่จะหาคนอื่นแทน ต่อไปนี้ ไม่ว่าใครก็จะไม่มารบกวนเธออีก ทางอาจารย์ก็เหมือนกัน เธอก็ใช้ชีวิตของเธอให้ดีเถอะ"
ฟังคำพูดนี้ หนานฉูงงไปนาน
ตอนที่เธอยังเรียนมหาวิทยาลัย ก็เป็นเป้าหมายสำคัญที่ถูกฝึกอย่างลับๆ เข้าร่วมโครงการวิจัยลับของประเทศ หลังจากนั้นยังร่วมงานกับพี่ชาย เปิดบริษัทด้วยกัน
ด้วยเทคโนโลยีของเธอ เวลาแค่หนึ่งปี บริษัทก็เข้าตลาดหลักทรัพย์ เธอกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่เบื้องหลัง
ต่อมา เธอเข้าร่วมการพัฒนาโครงการลับของรัฐหลายครั้ง นักวิจัยระดับแนวหน้าของอีกหลายประเทศรู้จักเธอ อยากรับเธอเป็นศิษย์...
เพียงแต่ เธอไปรักคนที่ไม่ควรจะรัก
เพื่อฟู่ถิงเซิน เธอล้มเลิกอนาคตอันสดใส ปฏิเสธคำเชิญทั้งหมด ยอมเสียสละทุกอย่าง วิ่งไปหาเขา ก้มหน้าก้มตาอยู่กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในกลุ่มฟู่
และก็ด้วยเหตุนี้ ปฏิเสธคำเชิญเข้าร่วมโครงการวิจัยแห่งชาติที่คนนับไม่ถ้วนอยากได้แต่ไม่ได้
ปลายสายอีกฝ่ายไม่ได้คำตอบ มีเพียงเสียงถอนหายใจ: "งั้นก็จบกันตรงนี้ เธอตั้งท้องดูแลตัวเองด้วยล่ะ เราจะไม่ติดต่อเธออีกแล้ว"
"พี่ชาย ฉันอยากเข้าร่วมโครงการวิจัยอวกาศเชิงพาณิชย์ลับของรัฐ"
สติกลับมา หนานฉูเอ่ยปากอย่างไม่ลังเล
"เธอพูดว่าอะไรนะ?" เว่ยเส้าถงปลายสายคิดว่าตัวเองฟังผิด
ตอนแรกเขาลังเลจริงๆ ที่จะปล่อยให้หนานฉูฝังตัวเองแบบนี้ ไปอยู่กลุ่มฟู่ เป็นผู้ช่วยตัวเล็กๆ ของฟู่ถิงเซิน
ดังนั้นแทบจะทุกครั้งที่โทรหาเธอ ก็จะพูดเรื่องพวกนี้ หวังให้หนานฉูตื่นได้สักที
แต่ทุกครั้ง สิ่งที่ได้กลับมาล้วนเป็นการปฏิเสธของเธอทั้งสิ้น
วันนี้ เธอกลับตอบตกลงอย่างไม่น่าเชื่อ?
หรือว่า อยากใช้วิธีนี้ ดึงความสนใจจากฟู่ถิงเซิน?
ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน
เว่ยเส้าถงถอนหายใจ
นึกถึงก่อนหน้านี้ที่เธอเพื่อจะได้อยู่ข้างกายฟู่ถิงเซิน เธอทุ่มเทมากมายแค่ไหน
ตอนนี้เพื่อดึงดูดสายตาของฟู่ถิงเซิน ทั้งที่ท้องอยู๋ ยังเอาตัวเองเข้าแลกแบบนี้ เฮ้อ...
"ได้" เว่ยเส้าถงตอบรับ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดให้กระจ่าง แค่เตือน:
"นี่เป็นโครงการลับของรัฐ ห้ามเปิดเผยต่อสาธารณะเด็ดขาด รอวันจันทร์ พรุ่งนี้ เธอมาหาฉันเพื่อเซ็นสัญญารักษาความลับ" ไม่รู้ว่าน้องสาวเล็กคนนี้ของเขาจะตื่นได้เมื่อไหร่
วางสายโทรศัพท์ หนานฉูรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขันเหลือเกิน ทุ่มเทอย่างไม่คิดชีวิตขนาดนี้ สุดท้ายกลับได้อะไรไม่ติดมือ
เพื่อผู้ชายที่ไม่รักเธอ เธอเสียเวลาไปสี่ปี เกือบห้าปี
พอได้เจอฟู่ถิงเซิน เธอจะบอกเขาให้รู้ว่าลูกของพวกเขาไม่แล้ว การแต่งงานครั้งนี้ จบลงแค่นี้
ถึงลูกจะอายุแค่สี่เดือน แต่จากไปแบบนี้ ก็ต้องอยู่ไฟอยู่ดี
หนานฉูมองตัวเองในกระจกที่ตัวบวมเพราะท้อง เสื้อดาวน์สีดำเปื้อนเลือด เต็มไปด้วยกลิ่นคาว
ชำระร่างกายให้สะอาด ทิ้งเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดพวกนั้น
กำลังจะเก็บข้าวของเตรียมออกไป พี่เลี้ยงก็มาเคาะประตู: "คุณชายกลับมาแล้ว เรียกให้คุณลงไปข้างล่าง"
หนานฉูรู้สึกแปลกใจ
เขาเป็นผู้กุมอำนาจของตระกูลฟู่ เป็นผู้อยู่สูงเหนือใคร ตั้งแต่แต่งงานกับเธอ เธอย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ เขาแทบจะไม่เคยเหยียบย่างมาที่นี่เลย
มีก็แต่ที่บริษัท เธอถึงจะได้เจอเขา ได้พูดคุยกับเขา
ดังนั้นวันนี้ ทำไมเขาถึงมา?
เพื่อลูก หรือจะพูดเรื่องที่โรงพยาบาล?
หรือถามว่า ทำไมเธอโทรหาเขาตั้งหลายครั้ง
เต็มไปด้วยการคาดเดามากมาย เดินลงไปข้างล่าง หนานฉูได้ยินกลับเป็นประโยคเดียว——
"ไม่มีเวลาไปฝากครรภ์ แต่มีเวลาตามสืบฉันเหรอ?"